Ik vraag me soms af ...

M'n jongste naar de ski les, m'n lief en m'n dochter ergens hoog in de bergen op de latten, ik in m'n rolstoel kijkend naar de skiërs, genieten van het zonnetje, de sneeuw en de natuur. Af en toe zie ik een papa, 2 kindjes ertussen en dan de mama erachter skiën, dat zouden 'wij' kunnen zijn denk ik dan bij mezelf. En dan is het daar weer in m'n hoofd 'de vraag' hoe het zou zijn zonder beperking? Hoe zou het zijn om wakker te worden en alles te kunnen doen wat je wilt doen? Zonder lichaam die protesteert , zonder lijf die na het opruimen van de ontbijttafel, het douchen en aankleden eigenlijk alweer pompaf is ...  Ik weet het, het heeft geen zin om me dat af te vragen maar toch af en toe vraag ik het me eens af. Een paar maanden geleden toen ik er maar niet uit kwam of ik wel of niet voor een nieuwe pomp ging,  had ik nog een gesprek met een goede vriend daarover, hij zit in een rolstoel, een stom werk ongeval met een dwarslaesie tot gevolg. 'Ik zou m'n leven van vroeger niet meer terug willen' vertelde hij me. Ik vraag me af, zegt hij dat nu om z'n eigen te sussen, omdat hij weet dat hij niet verder kan? Of zou het 'gewone' leven toch niet zijn zoals ik het in m'n dromen voor me zie? Ik ben sinds m'n geboorte beperkt, dus ik droom en fantaseer alleen over 'hoe het zou zijn'. Gelukkig ben ik daar niet over gefrustreerd, ik vraag het me gewoon af. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik 'nooit gefrustreerd' ben. Met m'n beperking kan ik praktisch alles doen, het moet alleen altijd 'aangepast' zijn, je kunt niet zo maar zeggen vandaag zal ik dat doen en 5 minuten later al hetgene doen wat  je wilt doen. Om een simpel voorbeeld te geven, als je de trein wilt nemen en je hebt het niet enkele dagen op voorhand laten weten vergeet het dan maar, omdat ik het geluk heb om met een aangepaste wagen te rijden heb ik dat probleem van de trein niet meer maar het was één van de eerste dingen die me te binnen schoot. Een recenter voorbeeld is hier deze week in Oostenrijk, ik wou lessen zitski volgen maar blijkbaar moet je dat lang op voorhand vast leggen omdat er maar 1 zitski en 1 leraar daarvoor beschikbaar is, snap je wat ik bedoel?   Op zo'n momenten heb je het soms wel gehad. Terwijl ik deze blog schrijf heb ik net m'n dagelijkse oefeningen in het zwembad achter de  rug en lig ik uit te rusten in een relax zetel aan het zwembad met zicht op de bergen. Geef toe er zijn ergere plaatsen om te revalideren ;o).  Ik scrol door m'n Fotostream en zie foto's terug van een grote maand geleden in Leuven, en op slag besef ik vanwaar ik alweer gekomen ben, van een hoopje ellende naar een 'power girl' die in een Oostenrijks zwembad vastberaden spierversterkende oefeningen zit te doen om hopelijk binnen een paar weken weer stappend door het leven te gaan! Ik voel me al schuldig dat ik een paar zinnen eerder aan het klagen was, als ik mezelf terug zie als een hoopje ellende, of aan bed gekluisterd in een bolletje, dan spring ik vandaag een gat in de lucht! Trots op wat ik al allemaal bereikt heb! 

#Enjoy Your Life !!

Content lik e mol !!

Ik geniet van het spasticiteit vrij zijn en van het terug uit bed kunnen! Sinds deze week kan ik terug zo goed als alles doen met m'n armen en handen ik geniet er echt van. Iedere dag heb ik wel iets dat ik doe waarbij ik denk zàlig dat ik dat weer kan! Het gaat om kleine dingen zoals iets nemen uit de kast, een tas koffie drinken zonder te morsen omdat ik spasmen in m'n handen heb of een elastiekje in Rosalie's haar doen ... ik was een paar keer op het West-Vlaams gezegd 'content lik e mol' zeker toen ik dinsdag ontdekte dat ik weer op m'n accordeon kon spelen, of zoals woensdag toen ik zelf weer m'n rolstoel in m'n auto kon heffen en ik een uitstapje naar de kapper maakte of toen ik deze week voor het eerst weer zelf een maaltijd op tafel toverde! Met andere woorden het gaat goed, héél goed! Tijdens de kiné concentreer ik me op het 'leren rechtstaan', en ik zal er geen doekjes omwinden het is zwaar, loodzwaar maar ik maak iedere dag vooruitgang en dat geeft me courage om er iedere dag met veel moed aan te beginnen! Meer over het 'leren rechtstaan' in m'n volgende blogpost. 

Wil je ook eens 'content lik e mol' een quiche a la 'girl with a belly gift' klaarmaken? Hier het recept:

ingrediënten:

- 1 courgette

- 2 wortelen

- 1 rode paprika

- 1 ajuin

- spekblokjes

- 4 eieren

- 250 ml room

- PH Italiaanse kruiden 

- 1 vel kruimeldeeg

- 1 boursin kruidenkaas

Snij alle groenten fijn en stoof ze in een beetje olijf olie. Laat ze uitlekken. Leg het vel kruimeldeeg in een quiche vorm en snij het overtollig bakpapier af, prik met een vork gaatjes in het kruimeldeeg, leg de gestoofde groenten en de spekblokjes op het kruimeldeeg en kruid goed met Italiaanse kruiden peper en zout. Breek de 4 eieren in een kommetje doe er de room bij en kruid goed af, roer alles goed en giet het eimengsel over de groenten, snij de boursin kruidenkaas in dunne plakjes en leg ze over het eimengsel, bak de quiche ongeveer 20 min. op 200°. Smakkelijk!  

#Enjoy Your Life !!

Wat hebben we geleerd vandaag?

Alweer tien dagen geleden dat ik nog geblogd heb. Het waren rustige dagen, nog veel 'in bed dagen'. M'n dosis werd om de drie dagen met 10 procent verhoogd, dus het was vooral wachten op verbetering, op lossere spieren. 

pomp verhogen

De jeuk en de spasmen bleven, dus was het ook wel een week van piekeren want baclofen en jeuk is geen goed teken. Maar bon, ik was nog altijd ondergedoseerd dus ik probeerde de gedachte dat ik ergens met een lek van m'n katheter zat te verdringen. Ik keek vooral uit naar de 500, want als m'n dosis op 500 staat kom ik toch al in de buurt van de 600 waar ik al altijd opgestaan heb en zou ik toch al iets van verbetering moeten voelen. Het was ook wel een week met kleine vooruitgangetjes, de pijn van de operatie was weg, de wonden genezen mooi en ik kom al eens af en toe uit bed.

wonde buik

wonde rug

Op zondag maakte ik zelfs een uitstapje. M'n ouders kwamen me halen om naar het leerlingen concert in t'folk in Dranouter te gaan. Aangezien ik daar zelf les 'diatonische accordeon' volg vond ik het wel eens leuk m'n medestudenten en m'n leraar aan het werk te zien! Ik blogde er  een paar weken geleden over, voor wie het gemist heeft hier de link  http://girlwithabellygift.blogspot.be/2015/10/lang-leve-mn-baclofenpomp.html

leerlingenconcert 

Het deed vooral deugd om eens buiten te komen, de buitenlucht, eens een andere omgeving en als afsluiter een Irish koffie dat is genieten! De volgende dag lig ik terug in bed, die spasticiteit vraagt heel veel energie. Ondertussen word m'n pomp nog verhoogd, eindelijk was ik aan de langverwachte 500, maar het gehoopte resultaat bleef uit, donderdag heb ik nog altijd enorme spasmes en hevige jeuk. Het was een ontgoocheling! Ik besluit om naar Leuven te gaan om de zijpoort van m'n pomp te laten aanprikken. Net op het moment dat ik wil vertrekken belt Prof. Nuttin me op, hij had m'n berichtje gehoord dat ik de dag er voor ingesproken had. Hij stelt voor om niet aan te prikken maar m'n dosis nog verder te verhogen, die zelfde dag word ik nog op 550 gezet. En 'Halleluja'!! Deze morgen werd ik wakker met een veel losser bovenlichaam, vooral m'n armen en handen zijn veel minder spastisch, deze morgen nam ik m'n tas met koffie gewoon vast! Niet twee keer een poging doen om m'n tas te pakken maar gewoon vlotjes die tas pakken! Ik droogde zelfs m'n haar, zonder dat ik iemand nodig had die m'n haardroger uit m'n spastische hand moest halen! Kun je je dat voorstellen? Ja, nee! Natuurlijk kunnen jullie je dat niet voorstellen, alleen mensen met spasticiteit kunnen zich dat voorstellen. Ik weet met m'n geluk geen blijf! Ik zou het van de daken willen schreeuwen hoe gelukkig ik ben! Ik ben gewoon vertrokken ik voel het, bye bye in een bolletje gedraaide dagen! De eerste stap is gezet! Ik zit vlot in m'n rolstoel en ik kan m'n bovenste ledematen goed bewegen. De volgende dagen en weken kunnen we nu beginnen werken op het staan en stappen. M'n staanplank werd vandaag al uitgehaald en ik stond er al een half uur in! Ondertussen werd de foto die ik wou maken van mij en m'n fantastische kinesist een volledige fotoshoot !

Het verschil blijf ik nog altijd zot vinden! De laatste 2 jaar heb ik er soms eens serieus op gevloekt maar voor mij is die baclofenpomp echt een 'geschenk'! 

Omdat ik tijdens het in ' een bolletje liggen' me meer dan eens gestoord heb aan het feit dat sommige mensen het echt nog niet snappen wil ik deze blogpost afsluiten op z'n 'Piet Huysentruyt's wat hebben we geleerd vandaag?'

- geniet van kleine dingen!

- geniet van elkaar!

- lach!

- leef!

- geef niet op!

- zaag niet over kleine dingen!

- val, rust en sta weer recht!

- er is voor alles een oplossing!

- pluk de dag!

- blijf jezelf!

- jaloezie is voor niets nodig!

- Eentje voor mezelf: geduld is een mooie deugd!

- volg je hart!

- het leven is als zeilen, ook met tegenwind kun je vooruit!

- enz ...

#Enjoy Your Life !!

Hoe gaat het nu eigenlijk?

Vrijdag. Halsoverkop richting AZ Zottegem. Waarom AZ Zottegem? Omdat m'n revalidatie arts van Leuven ook bepaalde dagen in Zottegem zit. En als ik nu naar spoed in Leuven ga weet ik al bijna zeker dat ze me daar houden. Sinds donderdag hevige spasmes en jeuk! Jeuk is geen goed teken, ik heb het al 4 keer aan de lijve mogen ondervinden. Jeuk wil (in mijn geval toch) zeggen dat ik te weinig of geen baclofen meer krijg. De vorige keren dat ik zo'n hevige jeuk had was m'n katheter los gekomen van m'n pomp, één keer door een harde duw op m'n pomp al spelend op de trampoline en één keer zo maar uit het niets, de derde keer was toen m'n katheter verstorven was en de laatste keer was toen ik 2 jaar geleden net na het vervangen van m'n katheter bleek dat m'n katheter van de pomp geschoven was. Vandaar zo vlug mogelijk naar Zottegem. De rit naar Zottegem was geen pretje, spasmen, pijn van m'n operatie , jeuk en dan nog meer dan een uur niet kunnen neerliggen, ik was blij dat ik er was. Bij m'n revalidatie arts hou ik het niet droog, gewoon het zijn de emotie's van het moment ik voel me gewoon ellendig. In eerste instantie denkt ze ook aan de katheter die los gekomen is van de pomp. Of het zou ook door onderdosering kunnen zijn. Aangezien ik met m'n vorige pomp een dagdosis van 600 had en nu 340 zou het inderdaad ook wel onderdosering kunnen zijn. M'n dosis word met 10% verhoogd en m'n programator word gelinkt aan m'n nieuwe pomp en ingesteld, nu kan ik per dag nog 4 keer 35 microgram bij geven. 

We wachten af tot maandag. Weekend. Ik heb de indruk dat met met m'n shotjes de jeuk minder word dat is toch al een goed teken! De spasticiteit verbeterd er niet op, ik kan niet anders dan in een bolletje in bed liggen, knieën opgetrokken, ellebogen geplooid en handen in vuistjes, hoe compacter hoe beter. En net voor het weekend, dat wil zeggen 2 dagen geen kiné. De kiné die de weekends komt overbruggen is niet vrij, en hoe stom dat ik er niet aan dacht om m'n twee andere kiné's op te bellen!  Ik neem orale baclofen bij om de spasmes toch wat onder controle te houden. En een geluk bij een ongeluk ik slaap veel van die orale baclofen! S'avonds komt m'n buurvrouw op bezoek, en ik heb er echt deugd van, het valt me op dat door de afleiding m'n spieren veel minder schokken. Zondag heb ik enorm veel spasmes, terwijl de thuisverpleging me helpt wassen, krijg ik een enorme grote spasme, ik weet niet goed hoe ik dat moet uitleggen, m'n spieren zijn dus al constant opgespannen en daarboven  krijg ik dan een enorme schok die door al m'n spieren gaat, pijn! Het word me te veel, ik laat m'n tranen de vrije loop, Mieke de verpleegster legt me weer comfortabel in bed. Best van al in een bolletje in bed. Het is vooral die machteloosheid die me verdrietig maakt op sommige momenten. Het is frustrerend als je armen de hoogte ingaan als ze op dat moment eigenlijk niets zouden moeten doen of als je benen plooien als je eigenlijk niet wilt dat ze plooien. 

De zon schijnt door m'n raam, ik zou eigenlijk wel deugd hebben van het zonnetje. Op Facebook en Instagram zie ik foto's passeren van lopers, véél lopers het is precies of heel m'n vriendenkring is aan het lopen of van mensen die aan het genieten zijn van het koude weer met hun gezicht in de zon, aan het strand... Meestal is social media een zegen voor mij, het is de ideale afleiding voor 'niet uit bed kunnen' dagen. Vandaag heb ik er een ander gevoel bij, bij het zien van al die foto's denk ik een paar keer bij mezelf godverdomme! Ben ik nu jaloers? Ik denk dat het gewoon frustratie's zijn, ik lig in een bolletje terwijl ik ook graag iets leuk zou doen, jaloers is niet het juiste woord, ik denk dat iedereen wel begrijpt wat ik bedoel. Het is stil in huis, de kindjes zijn met hun papa gaan wandelen in een oude steengroeve, ik word op de hoogte gehouden met op tijd en stond een foto. Dat de kinderen zich amuseren maakt m'n hartje warm. M'n beste vriendin stuurt een berichtje of ze op bezoek mag komen, ik kan niet wachten tot ze er is! Het was een zalige namiddag, lachen en alle zorgen opzij!  

Maandag. Als ik al m'n shotjes geef die ik mag geven heb ik de indruk dat het toch beter gaat met de spasmes, en de jeuk is ook beter. Er word nog eens met 10% verhoogd. Ik probeer geen doel voor ogen te houden, geen datum van tegen wanneer ik weer wil kunnen stappen, gewoon een dag met een keer en me optrekken aan hele kleine vooruitgangetjes dat ik maak. Zoals vandaag, wakker geworden met minder pijn, geen jeuk en minder spasmen en ik zat al wat langer in m'n rolstoel, olé !!

Ma flodder

Donderdag. Het is een zware dag. Afscheid nemen van de kids vind ik erger dan al de rest. Rosalie beseft het goed, ze is aanhankelijk en blijft maar zeggen mama ik zie je graag. En hupla, daar zijn m'n tranen al, we geven elkaar een dikke knuffel. Arthur beseft het duidelijk minder. Hij is meer bezig met het feit dat ik teveel tandpasta op z'n tandenborstel deed ik doe de helft van de tandpasta af met m'n vinger maar had dit beter niet gedaan. Het lijkt wel dat ik de grootste stommiteit van m'n leven begaan heb aan z'n reactie te zien, er barst een heus drama los. Hoe leg je aan een 4 jarige uit dat er ergere dingen zijn in het leven dan een beetje te veel tandpasta. Geen laatste morgen zoals ik het voor ogen had. 'Tuurtje mama gaat straks naar het ziekenhuis' probeer ik om het tij te doen keren, na 10 minuten door te mokken vind hij zichzelf terug, oef! We kunnen toch nog genieten van een rustig ontbijt. Het afscheid aan school is kort. De regen valt met bakken uit de lucht dus niet het moment om nog lang te knuffelen. 'Love you tot zondag'. In de auto huil ik, de krop in m'n keel waar ik mee opgestaan ben moet er gewoon uit. Na een minuut of 10 herpak ik mij. Nu ik afscheid genomen heb van de kids denk ik alleen nog aan mezelf, verstand op nul en er voor gaan! Als ik in Gasthuisberg aankom valt de stress van me af, voor mij is het daar als een soort thuis komen, klaar voor de strijd. Op Neurochirurgie zijn ze blij van me terug te zien en word ik warm onthaalt. Ik installeer me op m'n kamer. Zo, hier zitten we dan ... had ik gemogen dan nam m'n accordeon mee om m'n gedachten te verzetten. Die avond gebeurt er niet veel, behalve een gesprek met de anesthesist en een bloedafname. De verpleegster komt vragen of H. een stagiair verpleegkunde bloed mag nemen. Natuurlijk mag dat, die mensen moeten het ook leren, toen ik puber was deed ik niet liever dan de stagiairs de stuipen op het lijf te jagen, ocharme die gastjes als ik daaraan terug denk ik deed ze wat aan! Ondertussen ben ik 37 en min of meer tot de jaren van verstand gekomen, dus ik laat H. de stagiair rustig begaan. H. de stagiair gaat nog véél moeten oefenen vrees ik. De verpleegster zette daar een bakje met gerief en H. moest nemen wat hij allemaal nodig had voor een bloedafname. Ik vond het al raar dat hij alleen die naald nam en verder niets, maar bon hij is de verpleger in spé dus hij zal wel weten hoe het moet. Hij was gewoon zo naarstig bezig een geschikte ader te zoeken dat hij vergat z'n gerief klaar te leggen, je bent vet met een geschikte ader als de tubetjes om het bloed op te vangen ergens op een tafeltje buiten handbereik liggen. Toen hij niet diep genoeg in de ader zat en er dus ook geen bloed kwam was ik toch blij dat de ervaren verpleegster bij sprong. Ik zou zeggen blijven oefenen H.!
Vrijdag. Vandaag is het zo ver, ik sta pas om 13h op de planning er zit niets anders op dan m'n smartphone, Facebook en IG verslaving uit te buiten, een beetje te chatten hier en daar en een beetje luisteren naar muziek. 

Er zijn héél veel mensen die me nog een hart onder de riem steken, op zulke momenten is social media een geschenk uit de hemel! En dan het telefoontje van Sofie waar ik veel uitgebreider dan hier op m'n blog vertel over H. de stagiair, en over m'n poetsvrouw die ooit m'n rekening plunderde, en over ... en over ... Met andere woorden vrouwen aan de telefoon en nee geen geroddel. Bij deze merci Sofie voor de afleiding!  Niet veel later krijg ik een mooi UZ kleedje en word ik naar het OK gebracht. Het gaat er los aan toe, dat is dan weer wèl een voordeel van geregeld eens in het OK te komen, iedereen kent me daar en dus is het niet echt een afstandelijk gedoe. Terwijl ze me helemaal klaar maken voor de operatie praat ik met m'n arts, 'of hij m'n pomp zo esthetisch mooi mogelijk wil inplanten' en 'of de katheter terug op de zelfde hoogte komt' we hadden het er de avond voordien nochtans al uitgebreid over gehad, maar zo ben ik, gewoon om zeker te zijn.  Hij verzekerd me dat hij goed voor me zal zorgen, de anesthesist grapt dat hij m'n eerste aperitiefje gegeven heeft en vraagt of ik iets voel, en ja nu hij het zegt het lijkt wel alsof ik een paar cava's op heb :o) ik hoor m'n arts nog zeggen 'tot straks'. Rond 20.30 ben ik terug op m'n kamer, met het typische 'geopereerd gevoel'. Allez we zijn al zo ver! Omdat m'n dosis baclofen nog te laag staat krijg ik hevige spasmes waardoor ook m'n maag samen trekt en ik moet overgeven, ik moet je niet vertellen dat hevige spasmes en overgeven in combinatie met 2 redelijke wonden één op de rug en één op de buik nogal pijnlijk is, gelukkig is de verpleging meegaand en stellen ze alles in het werk om het me zo comfortabel te maken. Ik krijg constant pijnstillers,iets tegen de misselijkheid en iets tegen spasmen. Na het bladderen (een soort scantoestelletje waarmee de blaasinhoud kan gemeten worden) word besloten een blaassonde te plaatsen. 'Mag H. de stagair het doen' vraagt de verpleegster, kreunend van de pijn maak ik duidelijk dat ik dat niet zie zitten. Ik mag er niet aan denken, ik lig daar al zo hulpeloos, en in volle spasmen niet uit te houden van de pijn, laat staan dat er daar nog een aarzelende stagiair ... NO WAY! 
De volgende dagen moet ik volledig plat blijven liggen. Ondertussen is m'n pomp met 20% verhoogd en dat heeft al een duidelijk effect op m'n spasticiteit. Zondagnacht kan ik niet slapen, het lijkt alsof ik een red bull gedronken heb en op de hoop toe ligt er in de kamer naast me een verwarde man die op een angstaanjagende manier  en onafgebroken 'Nicole' en 'trut' roept. Als de 'Nicole en trut' roepende man al lang in dromenland ligt, zie ik nog ieder uur voorbij komen. 

Op maandag mag ik opbouwend recht beginnen zitten, tegen maandagnamiddag zit ik al eventjes in m'n rolstoel. Maandag avond arriveert m'n nieuwe kamergenote. In de kortste keren is kamer 5006 gevuld met een muffige rokers geur.  'Van Limburg'. Ik 'van Ieper', tja k'weet het ik ben niet van Ieper, maar je moet eens aan mensen van Limburg zeggen dat je van Langemark of nog beter van Sint-juliaan bent, ik wil me de moeite besparen en zeg daarom meteen 'van Ieper'. En het feit dat ik me niet aangesproken voel om 'beste vriendjes' te worden met haar speelt natuurlijk ook een rol. De vrouw begint me meteen uit te vragen, ik steek m'n oortjes in met de hoop dat ze me een beetje gerust laat, helaas het heeft niet veel effect. Ze komt zelfs tot bij m'n bed, om een babbeltje te slaan want ah ja met m'n oortjes in hoor ik haar anders niet denkt ze waarschijnlijk. 'Godverdoeme' zegt ze, 'ik heb al jàren pijn'! 'Ik kan al jaren niet meer op m'n gat slaan zo veel pijn heb ik', waarop ze een goeie klets op haar achterste geeft, ik zie haar man knikkend bevestigen. Damn! wat moet je daar dan op zeggen? Als haar arts even later in de kamer komt zegt ze net hetzelfde als tegen mij daarnet, inclusief de slag op haar achterste, ik moet me inhouden om niet te lachen. Die nacht doe ik weer geen oog dicht ik kon echt niet in slaap geraken, en met een snurkende 'ma flodder' naast me zal er van slapen al helemaal niets in huis komen. Om 7h vertrekt 'ma flodder' naar het OK, dus ben ik eventjes op m'n gemak. Ondertussen ben ik een emotioneel wrak, 2 nachten niet slapen, dat zorgt bij mij voor emoties, voor het 'niet meer zo goed zien zitten'. Ik vraag de assistent of ik vandaag al niet naar huis zou mogen. Aangezien de blaassonde en baxters al een dag weg zijn zou dat toch moeten te doen zijn, en ik verlang zo om in m'n eigen bed te slapen. En thuis ben ik omringd door mensen die me de beste zorgen kunnen geven, nog voor ik antwoord krijg van de assistent stuur ik al een berichtje naar de thuisverpleging dat ik waarschijnlijk naar huis kom. Ondertussen is m'n kamergenote weer op de kamer.

Amai! Die is precies niet verdoofd geweest, nog geen goed uur nadat ze terug op de kamer is kruipt ze uit bed, met haar baxter in haar handen komt ze weer aan m'n bed staan. 'Of ik haar operatieschort even wil dichtknopen' want ze wil gaan roken. En weg was ze met haar baxter in haar handen en in haar operatieschortje, gelukkig liep ze haar man tegen het lijf in de gang en was ze daar meteen terug. Ze speelde 3 boules de berlins naar binnen en twee tassen koffie die haar man had mee gebracht. Kun je je dat voorstellen pas geopereerd! En dan had ze nog niet tot de ontdekking gekomen dat ze weer op haar gat kon slaan zonder dat ze pijn had! Jicha, Jicha roept ze als de verpleging binnen komt, en kijk! Ik kan weer slaan op m'n gat zonder dat ik pijn heb! Gelukkig mocht ik die avond naar huis ...

#Enjoy Your Life !!

Yes i can !

Op m'n vorige blogpost eindigde ik met een mooie avond dat ik in het verschiet had om oudjaar te vieren. En dat ik nog niet ging stressen om naar Leuven te gaan. Ewel, het was echt een hele mooie avond! Het was lang geleden dat ik me nog zo geamuseerd had, echt waar! Ik heb zelfs gedanst! Volgens mij gaat het er nog van komen van die Huckle Buck waar ik nu al m'n hele leven van droom om die te kunnen dansen. 

De nieuwe schoolweek startte nogal chaotisch. Ik was nog aan het bekomen van de feestdagen en zondagnacht was m'n kleine Arthur ziek met het gevolg dat ik geen oog dicht gedaan had. Aangezien de vakantie gedaan was moest ik dan ook weer op om 6.30 op. Ik en moe zijn dat gaat echt niet samen. M'n maandag was gedoemd om een typische verstrooide maandag te zijn. Ik was al het laatste gat om naar school te vertrekken, de kids in de auto, nog vlug een spuugbakje halen voor het geval dat Arthur ..., gordels aan, ready to go! Ware het niet dat ik tot de ontdekking kwam dat m'n sleutels niet op m'n auto zaten. Zo ben ik als ik moe ben, heel m'n huis afzoeken achter m'n sleutels om dan ten einde raad toch nog eens in m'n auto te gaan kijken en waar ik ze dan gewoon op de passagiers stoel zie liggen. En om bij m'n thuis komst te ontdekken dat ik een volledige machine donkere was op 60 graden gewassen heb, dus dat bedoel ik met 'zo ben ik als ik moe ben'. Dinsdag mocht ik gaan nieuwjaren bij een vriendin, een glaasje Cava, lekker eten en plat liggen van het lachen met een 'hondenfrakske' een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn. Met Arthur en vandaag ook nog Rosalie die ziek was had ik m'n handen meer dan vol. M'n week zat zodanig vol dat ik eigenlijk nog geen tijd gehad heb om veel bezig te zijn met m'n opname. Morgen is het zo ver dan word ik opgenomen in Gasthuisberg, het zou wel eens kunnen dat het deze nacht een slapeloze nacht word, morgen word het vooral een émo dag, m'n dag starten met de kids afzetten aan school zal zwaar zijn. Een kusje, of 2, of 3, of ... , eens ik in Leuven aankom zal het gewoon verstand op nul zetten zijn en er voor gaan !! Bedankt voor de vele aanmoedigingen die ik nu al kreeg ... Yes I Can !!

#Enjoy Your Life !!

And a Happy New Year !! Xx

Er is duidelijk minder structuur in de kerstvakantie. Ik blijf meestal liggen tot na 8h, en als ik om 11h nog in m'n pyama rondloop en de kids beginnen te zeggen dat ze honger hebben besef ik dat ik het best een tandje bij steek. Het stretchen in m'n staanapparaat komt er helemaal niet van en van het schrijven aan m'n blog dus ook niet. Nochtans ik heb een weekje achter de rug waar het één en ander kan van geschreven worden. Vorige week mocht ik m'n nieuwe Louboutin's gaan afhalen, voor degenen die me niet kennen ik mocht m'n nieuwe rolstoel gaan afhalen. Ik was al een tijdje van plan om een nieuwe te kopen, maar na het proberen van een paar demo's van de merken die ik al gehad had nl. Quickie en Kusschall vond ik geen één beter dan de 15 jaar oude Kusschall waar ik mee reed. Tot ik op FB al een paar keer 'mobility by Olivier' zag passeren. De foto's die ik zag passeren spraken me meteen aan. Eindelijk eens een zaak met rolstoelen met een modern tintje. M'n rolstoel hoort bij mijn leven en voor mij mag dat iets speciaals of modern zijn. Ik werd heel goed ontvangen bij 'mobility by Olivier'! Ik koos uiteindelijk voor een 'progeo Joker' actieve rolstoel, met een aantal optie's, onder andere de Carbon Air rugleuning. En het resultaat mag er zijn! Ik ben meer dan tevreden met m'n 'progeo'. De rit van Langemark naar Liedekerke vond ik zeker de moeite waard. 

Kerstavond vierde ik op het gemak met familie. Op kerstmis nodigde ik m'n vriendin uit om ééntje te komen drinken. We hadden een gezellige avond. Tot plots ik overal verschrikkelijk veel pijn krijg, ik begin te verkrampen en voila het is weer zo ver! Ik krijg er echt de krul van! Ha,ha ik moet lachen met m'n woordspeling 'de krul' letterlijk en figuurlijk dan :o) En dat komt altijd zo onverwachts! De volgende nacht doe ik geen oog dicht m'n spieren spannen op en pijn die niet te houden is. Ik probeer niet toe te geven aan 'in een bolletje liggen', want eens ik toe geef aan m'n spieren lig ik helemaal opgerold in bed en dan is het helemaal om zeep. Ik probeer zo weinig mogelijk te plooien, ik slaag er relatief goed in maar omdat ik niet toe geef aan m'n spieren is de pijn niet om uit te houden! En shit! Ik had beloofd aan m'n broer om voor z'n dochtertje te zorgen vandaag en de dag erna ging ik twee daagjes weg met het lief. Ja, ik weet het ik was nog maar 2 dagjes weg, maar sinds ik weet dat ik terug naar Leuven moet profiteer ik echt, en het feit dat ik 2 bongo bonnen had die nog voor het einde van het jaar opgebruikt moeten worden speelt natuurlijk ook een rol. S'morgens bel ik M. Je weet wel m'n kiné voor als het echt niet gaat, je weet wel die die ik zo dankbaar ben omdat hij de énige dag die hij vrij heeft een uurtje vrij maakt om m'n spieren los te maken, als ik hem aan de lijn heb begin in bijna te wenen, zodanig ellendig voelde ik me. Ik heb geluk hij heeft wel ergens een uurtje vrij om te komen stretchen, ik leg m'n telefoon neer en draai me in m'n bolletje, nu ik weet dat de kiné me komt los maken kan ik het me permitteren om helemaal toe te geven aan m'n spieren en me zo compact mogelijk op te plooien. In de late voormiddag ga ik nog een aperitief gaan drinken bij de buren, want ja, pijn of niet voor een cava en leute wil een mens al wel eens meer afzien, en k'heb er deugd van ik ben echt een compagnie mens! De rest van de namiddag lig ik zo compact mogelijk in de zetel, kijkend naar de kleine Ro, die vrolijk weg en weer trappelt en af en toe eens bij 'tante' in de zetel komt liggen. Geen gepieker met dat kleine prutsje in huis. Na het los maken en het stretchen van m'n spieren voel ik me een pak minder ellendig en zie ik de 2 dagen Bouillon

weer beter zitten. In het doorgaan naar Bouillon mogen we stoppen bij medtronic om m'n pomp te resetten, ik prijs me gelukkig ik ben omringd door mensen met een groot hart. Veel meer dan een toertje wandelen door Bouillon hebben we niet gedaan, en m'n nieuwe 'progeo' is met glans geslaagd na de kasseien in Boullion. Zelfs de twijfel over de handvatjes (ja echt! Voor de eerste keer heb ik handvaatjes aan m'n rolstoel) waarvan ik me afvroeg of ik ze op m'n rolstoel zou laten staan verdwenen na ons weekendje Boullion, op slechte dagen komt dat nog goed van pas dat iemand me kan duwen!

Ondertussen heeft het heropstarten van m'n pomp weer geholpen en ben ik alweer 2 dagen zo goed als de oude.Vanmorgen viel m'n opname brief in de bus. Ik had me voorgenomen om niet te stressen tot minstens 02-01-2016, maar voor zo'n stress kip als ik is de brief met het logo van Gasthuisberg al genoeg om zenuwen te krijgen. 

Gelukkig heb ik een mooie avond in het vooruitzicht. Vrienden, een feestje, cava en lekker eten wat moet een mens nog meer hebben! Ik wens iedereen een mooi, een gezond en gelukkig 2016! Geniet van kleine dingen en van elkaar ...

#Enjoy Your Life !!