Rolstoeltoegankelijk

Ik blogde al eens over de 'blauwe parkeerplaatsen', over hoe belangrijk die plaatsen zijn voor mensen die zo'n plaats nodig hebben. Heb je deze blogpost gemist lees hem dan zeker nog eens hier. Vandaag ga ik het hebben over 'rolstoeltoegankelijkheid', als ik ergens een uitstapje maak zijn dit twee grote ergernissen. Het is zelfs zodanig erg dat ik er van wakker lig. Ik kan daar echt stress van hebben (ik geef toe ik ben sowieso een stresskip), gewoon het feit dat je niet weet of je wel of niet zal binnen kunnen en een groter probleem of je wel of niet naar het toilet kan. Hier in België word je echt op de meeste plaatsen letterlijk en figuurlijk 'buiten gesloten'. Al moet ik wel toegeven dat de meeste openbare plaatsen meer en meer rolstoeltoegankelijk worden. Zoals hier in m'n eigen gemeente werd een lift geïnstalleerd om het gemeentehuis binnen te kunnen. Deze week had ik met m'n twee kinderen een afspraak bij de tandarts, een nieuwe groepspraktijk. Dus je zou verwachten dat er bij een gebouw dat volledig nieuw is toch gedacht word aan mensen die minder mobiel zijn. Ok, ze hadden er wel aan gedacht, er was een hellend vlak maar het was een beetje te hellend. Als zelfs m'n twee kinderen al spontaan zeggen 'amai mama wij gaan moeten helpen duwen hé' wil dat toch al iets zeggen. Ikzelf en m'n twee kinderen van acht en vijf hebben zich echt te pletter moeten duwen om die helling op te geraken. Eens we na wat gerabbel binnen waren kom ik aan de balie waar je je moet aanmelden, een balie waar een rechtstaand persoon juist met z'n hoofd uitsteekt, de secretaresse zat neer, dus kon ik niet anders dan aan iemand in de wachtzaal vragen om in mijn plaats aan de secretaresse te zeggen dat ik er was. Jullie denken waarschijnlijk je bent toch geraakt waar je wou geraken, dat is waar, maar het is zo vervelend dat je altijd vreemde mensen moet aanspreken en dat je altijd hulp moet vragen. Zou het niet veel gemakkelijker zijn als alle tandartsen, kinesisten, dokters, café's, bakkers, slagers, winkels enz ... zouden zorgen dat mensen met een beperking op z'n minst binnen geraken? Een paar weken geleden ging ik met een vriendin gaan shoppen, er was maar één winkel waar ik alleen binnen kon. Toen we wat later een koffietje wilden gaan drinken was het weer hetzelfde probleem, geen enkele zaak waar je als rolstoelgebruiker zonder hulp binnen kan. Toen we uiteindelijk ergens binnen geraakten was het toilet op het eerste verdiep. 

Kunnen jullie je dat voorstellen dat je ergens niet naar het toilet kan? Ewel, echt waar! Ik kan bijna nergens naar het toilet! Ofwel is het boven, ofwel beneden ofwel veel te klein om met een rolstoel binnen te kunnen. De meeste uitbaters zijn wel vriendelijk en stellen voor om je te dragen, maar geef toe, met een rolstoel ergens binnen komen zorgt zowieso al voor 'alle ogen zijn op mij gericht' laat staan dat je je dan nog de trap moet laten opdragen om naar het toilet te kunnen. Nog niet lang geleden deed het lief mee aan 'wings for life' in Ieper. Ik had heel graag gaan supporteren, tot ik begon na te denken, stel dat er één van de kids plots naar het toilet moet? Dan sta je daar op een markt vol eetgelegenheden en café's waar je als rolstoelgebruiker niet eens binnen kan. Of om nog een ander voorbeeld te geven, binnenkort is er een 'instameet' waar ik heel graag naartoe zou gaan. Dat is een bijeenkomst van 'instagrammers' je kent elkaar virtueel en dit zou een kans zijn om elkaar eens in levende lijve te zien, dat lijkt me echt tof en vooral spannend. Maar weer zit ik met dezelfde vraag? Zal ik m'n auto kunnen parkeren? Kan ik binnen en is er een toilet? Aangezien ik daar ook niemand 'echt' zal kennen, is het ook al ambetanter om meteen hulp te vragen. Wat ik eigenlijk gewoon wil zeggen, eigenlijk is het stom dat ik me daar zorgen moet om maken! Als er meer aan de toegankelijkheid zou gedacht worden dan zou alles een stuk gemakkelijker gaan. Ik hoop dat deze blogpost evenveel zal gelezen worden als de vorige, ik was onder de indruk en vooral blij dat m'n blog gelezen word. Voor ons 'mensen met een beperking' is het echt nodig dat dit gelezen word want het is echt een grote belemmering om je te kunnen integreren in de maatschappij! Dus bij deze start je binnenkort een zaak of heb je al een zaak, maak het alstublief een beetje 'toegankelijk' voor iedereen, we zullen allemaal tevreden klanten zijn. Ondertussen ook nog een oproep aan 'bloggers' die het eens zouden zien zitten om een namiddagje met een 'beperking' te leven, dit wil zeggen met een paar krukken of in een rolstoel met mij in Ieper shoppen en een koffietje drinken, geloof me dat word lachen! Oh man, ik verlang al om een blogpost te lezen over jullie ervaring hoe het was om een namiddagje 'met een beperking' te leven. 

#Enjoy Your Life !!

'Boost kiné'

Toen ik vorige week naar m'n revalidatie arts in Zottegem reed werd er natuurlijk ook gepraat over 'hoe het nu met me gaat'. Weet je het gaat niet slecht hélemaal niet, en vooral als ik door m'n foto's scrol en filmpjes zie van hoe ik nog niet lang geleden daar lag in m'n bolletje helemaal verkrampt, dan spring ik vandaag ( figuurlijk) een gat in de lucht. Vandaag kan ik alles doen, ik kan 'gaan' en 'staan' waar ik wil met m'n rolstoel. En 'lucky me', aangezien ik jaren 'definitief rolstoelgebruiker' was ken ik de kneepjes van het vak om met een rolstoel door het leven te gaan dus dat scheelt ook. Dus met andere woorden het gaat goed maar het zou nog veel beter kunnen. Ik vergelijk me met een bergbeklimmer, ik heb de laatste maanden al veel geklommen, weer een stuk naar beneden gevallen en verder geklommen. Nu sta ik al een tijdje op vijf meter van de top, het rechtstaan gaat ondertussen vlot maar daar stopt het. De combinatie rechtstaan en m'n benen verzetten lukt niet. Het is zo'n danige inspanning dat ik niet verder kan dan in bed kruipen om terug op m'n positieven te komen. Voor eventjes althans want met een acht en vijfjarige in huis is er niet veel tijd om te bekomen. Dus werd er dinsdag beslist om eens op 'boost kiné' te gaan naar Pellenberg. Eens twee weken volle bak ervoor gaan. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen en dat twee weken lang. Hier thuis heb ik maar recht op een half uurtje kiné, zeg nu zelf wat ben je met een half uur? In Pellenberg zal ik twee uur intensieve kiné krijgen per dag en daarnaast nog stretchen in m'n 'favoriete' staan apparaat en strekkers jeeeyy! Het zal van de eerste keer met alles erop en eraan zijn. Toen vorige week het voorstel kwam was ik in eerste instantie niet zo enthousiast gelijk nu. Ha! je kan het al raden, m'n moeder gevoel kwam meteen weer naar boven, weeral twee weken m'n kinderen loslaten, ik die altijd de touwtjes in handen heb, ik de voltijdse huisvrouw die de kinderen mooi tegen twintig voor negen aan t'school afzet en die stipt om vier uur aan de schoolpoort staat. En oh nee, m'n oudste zit die periode midden in haar proefjes en oh nee, ik zal m'n kinderen de laatste dag van t'schooljaar niet kunnen afhalen. Er flitst gewoon van alles door m'n hoofd. Ik denk dat iedereen die zelf kinderen heeft weet wat ik bedoel, zelfs al zou m'n oudste geen proeven hebben en al zou het niet het einde van het schooljaar zijn er zou zeker iets anders zijn die me te binnen schiet en die een reden zou zijn om die 'boost reva' niet te doen. Tijdens het uurtje dat ik in m'n auto zit op de terug weg van Zottegem naar Ieper, zet ik alles op een rijtje, het zal zeker geen gemakkelijke twee weken zijn, het word knokken en afzien, maar het kan me alleen maar een groot stuk vooruit helpen! Tegen dat ik halfweg m'n rit ben, ben ik ervan overtuigd om ervoor te gaan. Ik probeer m'n moedergevoel opzij te zetten en ik trek me op aan het feit dat m'n kinderen goed opgevangen zullen worden bij m'n ouders. 'Pellenberg' dat blijft wel echt m'n tweede thuis geloof ik. Ik moet nu echt aan mezelf denken en alles op alles zetten. En wie weet ga ik een mooie zomer 'op m'n eigen benen' tegemoet. Enkele weken geleden bestelde ik foto's bij 'Polabora', als ik een 'mindere dag' heb kijk ik naar deze foto's en dan besef ik vanwaar ik alweer gekomen ben. Ik krijg daar een boost van om verder te doen. Hopelijk kan ik jullie inspireren met m'n foto's en jullie ook af en toe een boost geven! 

#Enjoy Your Life 

Hoe vullen ze nu eigenlijk die baclofenpomp?

Dinsdag reed ik met m'n mini richting Zottegem. M'n nieuwe pomp moest voor de eerste keer gevuld worden. Tot over enkele jaren reed ik om m'n pomp te vullen naar Leuven, die pomp vullen is 5 minuten werk, dus zat ik vier uur in de auto om gewoon m'n pomp te vullen. Aangezien m'n revalidatie arts bepaalde dagen in het 'AZ Zottegem' zit ga ik sinds ik kinderen heb naar daar, in een uur sta ik van bij mij thuis in Zottegem, dus het is een pak dichter dan Leuven. En nog een voordeel, in Zottegem gaat alles veel vlotter, geen leger stagairs die je maar blijven dezelfde vragen stellen zo precies of het is de eerste keer dat ze je zien en waar ik me serieus de vraag stel of die stagairs m'n dosier gelezen hebben. En het beste van al, in Zottegem ook geen stagairs die de pomp moeten aanprikken. Keer op keer was het hetzelfde, tien keer opnieuw proberen te prikken om dan uiteindelijk de arts er te moeten bij halen. Tja, k'weet het ik kom waarschijnlijk over als iemand die niet zo voor stagairs is, het is helemaal niet zo, maar ik kom al van sinds ik geboren ben in ziekenhuizen en op den duur heb je het wel gehad met al dat geprobeer en geklungel. Dus in Zottegem geen stress omdat je vaststond op de ring in Brussel, geen tien keer aanprikken en nog een groot voordeel meestal sta ik om vier uur terug aan school om de kids af te halen, dus iedereen blij! Hoe gaat dat nu eigenlijk juist in z'n werk die 'baclofenpomp vullen'?

 De baclofenpomp word uitgelezen.

 De ampullen Lioresal (baclofen) worden opgetrokken in een spuit.

Alles word ontsmet en de pomp word aangeprikt, de pomp zit onderhuids dus is het soms zoeken achter het gaatje in de vulpoort, eens ze in de pomp zelf zitten voel je daar niets meer van.

Het restje baclofen die nog in de pomp zit word geaspireerd.

De nieuwe dosis baclofen word ingespoten.

Normaal gezien kan ik met een net gevulde pomp drie à vier maanden verder, het is te zien hoeveel ik m'n dosis verhoog of verlaag en hoeveel shots ik met m'n programmator bij geef. Het is niet voor niets dat m'n kinderen zeggen ' mama moet medicamentjes tanken', ik moet wel degelijk om de zoveel tijd bijtanken. Voila, nu hebben jullie een idee over wat ik het heb als jullie op m'n status op FB zien staan dat ik m'n pomp laat vullen. Geniet van het weekend en van elkaar!

#Enjoy Your Life !!

Mooi recht ...

Zoals ik in m'n vorige blogpost al vertelde kan ik al redelijk goed 'alleen rechtstaan'. Niet meer voorover gebogen maar mooi recht. Ik ben daar heel blij mee want ik heb maanden naar dat 'rechtstaan' toe gewerkt, met bloed, zweet en tranen zoals ze zeggen. Vorige week maandag wou ik m'n 'mooi rechtstaan' eens toepassen in het dagelijks leven, ik wou iets uit de kast halen en dacht ik zal eens mooi rechtstaan, het was volle concentratie, bilspieren aanspannen, buikspieren aanspannen, kniën strekken, schouders recht en hoofd recht, daar stond ik,  in m'n garage voor m'n kast, preus gelijk een gieter en mooi recht! Tot het plots mis gaat, het moment dat ik m'n arm ophef om iets uit de kast te nemen verlies ik m'n evenwicht, en voor ik het wist lag ik op de grond. Pijn, ongelofelijke pijn, m'n rechterbeen zit onder m'n zitvlak geplooid, vreselijke pijn, m'n rechter knie en m'n linker heup, om nog maar te zwijgen van de plaats rond m'n katheter. Als ik wat bekomen ben probeer ik uit m'n nogal hagelijke positie te geraken maar ik geraak langs geen kanten in m'n rolstoel. Damn, ik ben echt gefrustreerd, zo'n plantrekker gelijk ik geraakt niet meer in haar rolstoel! Er zit niets anders op dan een berichtje te sturen naar Annelies van de thuisverpleging. Ik stuur haar eerst voorzichtig de vraag of ze thuis is, want ik vraag echt niet graag hulp hé en vooral niet als ik iemand op het verkeerde moment om hulp zou vragen. Gelukkig voor mij stuurde ze terug dat ze thuis was, en binnen de minuut stond ze daar, m'n reddende engel! Ik had het alleszins gekunnen om m'n week alweer goed in te zetten. Ik was er helemaal ondersteboven van, en ik was verschrikkelijk ongerust over m'n katheter, als ik morgen spasmenvrij wakker word dan is alles ok denk ik bij mezelf. Gelukkig geen spasmes op dinsdag! Deze post is in stukken geschreven, ondertussen zijn we alweer een week verder, dus m'n valpartij is ondertussen al twee weken geleden, en gelukkig ben ik en vooral m'n pomp en katheter helemaal in orde. In m'n revalidatie gebeurd er niet veel, daarmee bedoel ik niets spectaculair. Ik maak iedere dag vooruitgang maar niets spectaculair. Mooi rechtop stappen zit er nog altijd niet in, ik ben er soms door gefrustreerd, ik kan nu perfect rechtstaan maar een stap vooruit zetten lukt niet, tenzij Ik met m'n neus naar de grond sta en met m'n benen wijd open om m'n evenwicht te houden, dan kan ik 'stappen' voor hoever je het stappen kunt noemen, het is goed voor korte afstanden binnen in huis want voor m'n rug is het verre van goed. Maar goed, ik ga iedere dag vooruit, het is miniem maar zolang ik blijf vooruit gaan is het goed. 

#Enjoy Your Life! 

Ceep calm it's just a disability...

Vandaag een blogpost onder het motto: 'keep calm it's just a disability'. Ik had het al langer in m'n gedachten om eens te bloggen over 'hoe anders' mensen soms tegen me doen, en vooral als ik in m'n rolstoel zit. Het is soms heel grappig hoe sommige mensen 'mensen met een beperking' benaderen. Voor sommigen ben ik precies een baby van een paar maanden, ze wrijven over je hoofd en ze moeten zich waarschijnlijk nog inhouden om niet in m'n wang te knijpen en 'koeliekoeliekoelie' te zeggen. Haha! Ok, dat laatste is overdreven, maar dat van in m'n haar wrijven gebeurd regelmatig, waarschijnlijk omdat ik een stuk lager zit. Omdat ik ook perioden heb dat ik goed ben en dan ook kan stappen merk ik een duidelijk verschil, het is vooral als mensen een rolstoel zien dat ze anders beginnen doen heb ik ondervonden. Op nummer één staat: 't is ééntje die 't niet kan helpen', vooral bij de oudere mensen is een persoon met een beperking al vlug 'eentje die niet kan helpen'. Nog niet zo lang geleden had ik het nog voor, op zondag morgen, ik trek m'n koelkast open en ik kom tot de ontdekking dat ik geen boter in huis heb. Ik laad vlug m'n rolstoel in m'n auto om vlug richting de plaatselijke spar te rijden die gelukkig open is op zondag. Ik parkeer me, laad m'n rolstoel uit, waar ik al in het visier van twee oudere dames zit, ze bekijken goed hoe ik m'n rolstoel in elkaar steek en ze bewonderen precies hoe zelfstandig ik ben. Sla m'n deur toe, steek de straat over, rij op m'n twee wielen om het voetpad op te kunnen, kortom alles erop en eraan als je in een rolstoel zit. Ik kom aan de twee dames die vriendelijk goedendag zeggen, ik ben ze net gepasseerd als ze tegen elkaar fluisteren, allez ze denken dat ze fluisteren maar eigenlijk zeggen ze het luid genoeg om het goed te horen, 't is intje diet nie kut elpen' tja, ik kan het toch ook niet helpen hé dat ik het niet kan helpen! Op nummer twee ook vooral bij oudere mensen komt: 't is een ongelukkig kind'. Nochtans ik ben niet ongelukkig, écht niet ...  ;o) Op nummer drie komt: 'hoe gaat het nu met haar?' Je zou verschieten hoeveel mensen die vragen aan de persoon die met me mee is, 'hoe gaat het nu met haar?' Dan denk ik hallo, ik zit hier weliswaar een stuk lager maar vraag gerust aan mij 'hoe het met me gaat'. M'n moeder heeft daar een goede oplossing voor, ze komt op m'n hoogte en ze zegt 'die mevrouw vraagt hoe het gaat met jou?' Nummer vier is een beetje gelijkaardig, als ik iets met vriendinnen ga gaan drinken, de ober die aan m'n vriendinnen vraagt: 'en wat gaat zij drinken'? Hilarisch !! Meteen goed om er een 'plat van te lachen' avond mee te starten! Op nummer vijf komen de onverwachtse 'zonder ellebogen' vragen, zoals toen er ooit eens twee collega's op het werk zonder boe of ba en zonder aanleiding zomaar op de man af vroegen of ik 'het' kon, nu heb ik ondertussen twee kinderen en is het wel duidelijk dat ik 'het' kan, aan iemand met een bril vraag je toch ook niet of hij of zij 'het' kan?! Je kan het echt zo gek niet bedenken. Of zoals deze week nog, toen een vrouw zomaar en nogal lomp vroeg 'ziej gie gehandicapt'? Ik dacht achteraf nog ik had beter gezegd ' nink e gie?' Wat voor een vraag is dat nu, als je ziet dat iemand in een rolstoel zit. Het gezicht van m'n buurman die me vergezelde was goud waard! En sorry maar het woord 'gehandicapt' ik kan dat echt niet horen hé ... m'n haar komt recht als ik dat woord hoor gehandicapt dat klinkt zo ...'gehandicapt'! Gelukkig ben ik in die 37 jaar dat ik met een 'beperking' door het leven ga al een beetje bestand tegen de uitspraken van sommige mensen 'zonder beperking' alhoewel ik me soms eens af vraag wie er hier nu eigenlijk 'de grootste beperking' heeft. Ik vraag me af of er 'mensen met een beperking' of mensen 'zonder beperking' die m'n blog lezen ook soms te maken hebben met zo van die uitspraken ik ben benieuwd!

#Enjoy Your Life !!

Hoe maandag leek op vrijdag de dertiende ...

Ik begon m'n week nogal hectisch. Maandag reed ik met m'n mini richting de muziekschool. Zalig, mooi weer en een goed muziekje je kent dat. Op de ring rond Ieper op één van de drukste kruispunten sta ik voor het rode licht, op het tweede vak dan nog als ik tot de ontdekking kom dat ik plots geen gas meer kan geven. In paniek, zet ik m'n auto in parking stand, leg ik m'n auto eens af en aan, teneinde raad had ik m'n raam al open gedaan om teken te doen naar andere bestuurders dat ik hulp nodig had maar zonder succes. Ik stond daar schoon te blinken op het drukste kruispunt van Ieper én op het spitsuur, wetende dat ik ook niet zomaar kon uitstappen, tenzij ik m'n rolstoel daar te midden van het drukke punt begon uit te laden wat echt een slecht idee zou zijn. Gelukkig kon ik  na enige tijd weer gas geven en kwam ik helemaal van slag en bibberend aan bij de muziekschool. Oef, zover was ik al! Ik laad op m'n gemak m'n rolstoel uit, vergeet ik m'n remmen van van m'n rolstoel wel niet op te zetten! Ik heb juist de 'grepe tekort' om m'n wegrijdende rolstoel nog vast te pakken, en weg is hij, over de parking en over een drukke baan om dan in de graskant tot stilstand te komen! Shit man! Heb ik twee minuten geluk gehad zeg! Voor hetzelfde geld reed er een auto frontaal op m'n rolstoel. Daar zat ik, niet kunnen stappen en m'n rolstoel meters van me verwijderd, gelukkig kon ik m'n leraar bellen om te vragen of hij m'n rolstoel wou terug halen. Ondanks m'n miserie lig ik plat van het lachen als ik m'n leraar met m'n rolstoel zie afkomen. Zijn we vrijdag de dertiende vraag ik me af? 'S'avonds ben ik blij dat ik heelhuids thuis gekomen ben. Toen ik drie jaar geleden m'n zeventien jarige Nissan Micra om ruilde voor een mini waar ik al jaren van droomde kreeg ik bijna een hartaanval, toen ik eindelijk m'n nieuwe auto mocht gaan afhalen bij de firma die m'n auto aangepast had, zag ik daar m'n glimmende mini staan met vanachter een mega 'invaliden sticker' op de koffer, ik vond dat discriminatie dat was echt niet nodig dat er daar een mega blauwe met witte rolstoel sticker aan m'n mini'tje hing. De garagist moest stante pede die sticker er afhalen. Eerlijk? Toen ik maandag daar stond en niemand reageerde op m'n tekens voor hulp vroeg ik me af of het zou geholpen hebben met die mega sticker op m'n koffer? Maar goed, gelukkig is alles goed afgelopen!
Fysisch en psychisch ben ik terug beter, de laatste twee weken zat ik in een dipje, die reuma die plots weer de kop op stak, met het gevolg dat ik ontstoken gewrichten had en me grieperig en extreem moe voelde en m'n revalidatie die door die reuma veel lastiger was. En na het lezen van het boek van Evi, begon ik na te denken over m'n leven, over wat ik al allemaal bereikt had en had ik last van de éne na de andere niet zo goede herinneringen uit m'n eigen leven waardoor ik een triestig gevoel had. je kent dat eigenlijk gewoon te veel beginnen nadenken. ik kwam tot de ontdekking dat ik al heel m'n leven vecht, ik begin beneden aan de berg en telkens ik boven ben val ik weer naar beneden en herbegin ik. Maar ik doe het! En hoe?! (Sorry voor het gestoef met mezelf). Dus begrijp me niet verkeerd, als je het boek nog niet gelezen hebt moet je het zéker lezen want het is een boek met een boodschap en vol positiviteit, om nog maar te zwijgen over hoe Evi met alles omgaat. Nu ben ik zelfs blij dat al die mindere herinneringen terug naar boven kwamen, ik kan ze nu een beter plaatsje geven en er beter mee omgaan. Maar bon, zoals ik al zei, ik ben al een week redelijk stabiel op medisch vlak, daarmee bedoel ik, in tegenstelling tot anders komt er na een goeie dag steevast nog een goeie, deze week nog geen slechte dag , woehoe ! Deze week ging ik zelfs tien kilometer gaan handbiken met vijf lopende buurmannen zo goed gaat het! Nu ga ik stoppen met te zeggen 'hoe goed het gaat' voordat ik morgen weer prijs heb ;o). Het belangrijkste vergeet ik nu nog! Ondertussen kan ik alleen recht staan zonder steun, m'n kinesist mag zelfs al de ambetanterik uithangen en me een klein beetje uit evenwicht brengen zonder dat ik omval. Nu ben ik me vooral al het focussen op staan en één been opheffen, want dat is wat ik nodig heb om vooruit te kunnen gaan. Maar het feit dat ik alleen recht sta is voor mij al 'whoop whoop' als ik zie vanwaar ik alweer gekomen ben ... 

#Enjoy Your Life !!

Een fuck week

Zoals jullie ondertussen al weten is m'n blog geschreven zoals het is, gewoon m'n leven zoals is. Vorige week had ik een echte 'fuck week', na meer dan een jaar had ik plots een enorme opstoot van reuma, na jaren zoeken achter de juiste reuma medicatie was ik het laatste jaar zo goed als reuma vrij, iedere woensdag m'n prik en dat was het, ik was zelfs bijna vergeten dat ik reuma had, tot ik vorige week wakker werd met gezwollen polsen een ontstoken heup en een ontstoken schouder, om nog maar te zwijgen van het grieperig gevoel en de extreme moeheid. Godverdomme 'mag het nu nooit eens goed gaan' is het eerste die door m'n verwarde hoofd schiet. De rest van de week bracht ik in de zetel door met een kersenpit kussentjes en pijnstillende elektrostimulatie op m'n heup en schouder. En ja ik zit er een beetje door, of beter voor zo'n optimist gelijk ik is het de laatste jaren precies niet meer zo gemakkelijk om alles in het hoofdje positief te houden. De laatste Twee jaar ga ik fysiek van het éne uiterste in het andere, en in m'n hoofd gaat het ook van het éne uiterste in het andere, k'veronderstel dat dit aan de basis ligt van af en toe een dipje. Die reuma erbij was er te veel aan. Het oefenen ging met die reuma erbij veel moeilijker. En dan had ik nog bezoek die me wou opbeuren met 'chance dat je geen kanker hebt'. Euh !? Hell Yeah !! Dat is nu echt de uitspraak dat ik nodig had! En dat van iemand die hoogstwaarschijnlijk bij een verstuikte vinger denkt dat de wereld vergaat. En het is niet de eerste keer dat er dit iemand tegen me zegt. Meestal kennen ze iemand, de broer van de zus van heeft ... en die is er heel erg aan toe, en na het dramatisch verhaal komt de afsluiter, 't is veel erger dan van jou', damn het lijkt wel dat het een spel is om ter ergst. Ik heb daar echt geen boodschap aan. En zeker niet als ik s'morgens wakker word en eigenlijk niet goed weet hoe ik m'n dag zal doorkomen. Ondertussen is het grieperig gevoel weg en de reuma al iets minder. En het beste van al gisteren stond ik er weer, ik had na een mindere week terug een goed uurtje kiné achter de rug. 

#Enjoy Your Life !!