Hoe vullen ze nu eigenlijk die baclofenpomp?

Dinsdag reed ik met m'n mini richting Zottegem. M'n nieuwe pomp moest voor de eerste keer gevuld worden. Tot over enkele jaren reed ik om m'n pomp te vullen naar Leuven, die pomp vullen is 5 minuten werk, dus zat ik vier uur in de auto om gewoon m'n pomp te vullen. Aangezien m'n revalidatie arts bepaalde dagen in het 'AZ Zottegem' zit ga ik sinds ik kinderen heb naar daar, in een uur sta ik van bij mij thuis in Zottegem, dus het is een pak dichter dan Leuven. En nog een voordeel, in Zottegem gaat alles veel vlotter, geen leger stagairs die je maar blijven dezelfde vragen stellen zo precies of het is de eerste keer dat ze je zien en waar ik me serieus de vraag stel of die stagairs m'n dosier gelezen hebben. En het beste van al, in Zottegem ook geen stagairs die de pomp moeten aanprikken. Keer op keer was het hetzelfde, tien keer opnieuw proberen te prikken om dan uiteindelijk de arts er te moeten bij halen. Tja, k'weet het ik kom waarschijnlijk over als iemand die niet zo voor stagairs is, het is helemaal niet zo, maar ik kom al van sinds ik geboren ben in ziekenhuizen en op den duur heb je het wel gehad met al dat geprobeer en geklungel. Dus in Zottegem geen stress omdat je vaststond op de ring in Brussel, geen tien keer aanprikken en nog een groot voordeel meestal sta ik om vier uur terug aan school om de kids af te halen, dus iedereen blij! Hoe gaat dat nu eigenlijk juist in z'n werk die 'baclofenpomp vullen'?

 De baclofenpomp word uitgelezen.

 De ampullen Lioresal (baclofen) worden opgetrokken in een spuit.

Alles word ontsmet en de pomp word aangeprikt, de pomp zit onderhuids dus is het soms zoeken achter het gaatje in de vulpoort, eens ze in de pomp zelf zitten voel je daar niets meer van.

Het restje baclofen die nog in de pomp zit word geaspireerd.

De nieuwe dosis baclofen word ingespoten.

Normaal gezien kan ik met een net gevulde pomp drie à vier maanden verder, het is te zien hoeveel ik m'n dosis verhoog of verlaag en hoeveel shots ik met m'n programmator bij geef. Het is niet voor niets dat m'n kinderen zeggen ' mama moet medicamentjes tanken', ik moet wel degelijk om de zoveel tijd bijtanken. Voila, nu hebben jullie een idee over wat ik het heb als jullie op m'n status op FB zien staan dat ik m'n pomp laat vullen. Geniet van het weekend en van elkaar!

#Enjoy Your Life !!

Mooi recht ...

Zoals ik in m'n vorige blogpost al vertelde kan ik al redelijk goed 'alleen rechtstaan'. Niet meer voorover gebogen maar mooi recht. Ik ben daar heel blij mee want ik heb maanden naar dat 'rechtstaan' toe gewerkt, met bloed, zweet en tranen zoals ze zeggen. Vorige week maandag wou ik m'n 'mooi rechtstaan' eens toepassen in het dagelijks leven, ik wou iets uit de kast halen en dacht ik zal eens mooi rechtstaan, het was volle concentratie, bilspieren aanspannen, buikspieren aanspannen, kniën strekken, schouders recht en hoofd recht, daar stond ik,  in m'n garage voor m'n kast, preus gelijk een gieter en mooi recht! Tot het plots mis gaat, het moment dat ik m'n arm ophef om iets uit de kast te nemen verlies ik m'n evenwicht, en voor ik het wist lag ik op de grond. Pijn, ongelofelijke pijn, m'n rechterbeen zit onder m'n zitvlak geplooid, vreselijke pijn, m'n rechter knie en m'n linker heup, om nog maar te zwijgen van de plaats rond m'n katheter. Als ik wat bekomen ben probeer ik uit m'n nogal hagelijke positie te geraken maar ik geraak langs geen kanten in m'n rolstoel. Damn, ik ben echt gefrustreerd, zo'n plantrekker gelijk ik geraakt niet meer in haar rolstoel! Er zit niets anders op dan een berichtje te sturen naar Annelies van de thuisverpleging. Ik stuur haar eerst voorzichtig de vraag of ze thuis is, want ik vraag echt niet graag hulp hé en vooral niet als ik iemand op het verkeerde moment om hulp zou vragen. Gelukkig voor mij stuurde ze terug dat ze thuis was, en binnen de minuut stond ze daar, m'n reddende engel! Ik had het alleszins gekunnen om m'n week alweer goed in te zetten. Ik was er helemaal ondersteboven van, en ik was verschrikkelijk ongerust over m'n katheter, als ik morgen spasmenvrij wakker word dan is alles ok denk ik bij mezelf. Gelukkig geen spasmes op dinsdag! Deze post is in stukken geschreven, ondertussen zijn we alweer een week verder, dus m'n valpartij is ondertussen al twee weken geleden, en gelukkig ben ik en vooral m'n pomp en katheter helemaal in orde. In m'n revalidatie gebeurd er niet veel, daarmee bedoel ik niets spectaculair. Ik maak iedere dag vooruitgang maar niets spectaculair. Mooi rechtop stappen zit er nog altijd niet in, ik ben er soms door gefrustreerd, ik kan nu perfect rechtstaan maar een stap vooruit zetten lukt niet, tenzij Ik met m'n neus naar de grond sta en met m'n benen wijd open om m'n evenwicht te houden, dan kan ik 'stappen' voor hoever je het stappen kunt noemen, het is goed voor korte afstanden binnen in huis want voor m'n rug is het verre van goed. Maar goed, ik ga iedere dag vooruit, het is miniem maar zolang ik blijf vooruit gaan is het goed. 

#Enjoy Your Life! 

Ceep calm it's just a disability...

Vandaag een blogpost onder het motto: 'keep calm it's just a disability'. Ik had het al langer in m'n gedachten om eens te bloggen over 'hoe anders' mensen soms tegen me doen, en vooral als ik in m'n rolstoel zit. Het is soms heel grappig hoe sommige mensen 'mensen met een beperking' benaderen. Voor sommigen ben ik precies een baby van een paar maanden, ze wrijven over je hoofd en ze moeten zich waarschijnlijk nog inhouden om niet in m'n wang te knijpen en 'koeliekoeliekoelie' te zeggen. Haha! Ok, dat laatste is overdreven, maar dat van in m'n haar wrijven gebeurd regelmatig, waarschijnlijk omdat ik een stuk lager zit. Omdat ik ook perioden heb dat ik goed ben en dan ook kan stappen merk ik een duidelijk verschil, het is vooral als mensen een rolstoel zien dat ze anders beginnen doen heb ik ondervonden. Op nummer één staat: 't is ééntje die 't niet kan helpen', vooral bij de oudere mensen is een persoon met een beperking al vlug 'eentje die niet kan helpen'. Nog niet zo lang geleden had ik het nog voor, op zondag morgen, ik trek m'n koelkast open en ik kom tot de ontdekking dat ik geen boter in huis heb. Ik laad vlug m'n rolstoel in m'n auto om vlug richting de plaatselijke spar te rijden die gelukkig open is op zondag. Ik parkeer me, laad m'n rolstoel uit, waar ik al in het visier van twee oudere dames zit, ze bekijken goed hoe ik m'n rolstoel in elkaar steek en ze bewonderen precies hoe zelfstandig ik ben. Sla m'n deur toe, steek de straat over, rij op m'n twee wielen om het voetpad op te kunnen, kortom alles erop en eraan als je in een rolstoel zit. Ik kom aan de twee dames die vriendelijk goedendag zeggen, ik ben ze net gepasseerd als ze tegen elkaar fluisteren, allez ze denken dat ze fluisteren maar eigenlijk zeggen ze het luid genoeg om het goed te horen, 't is intje diet nie kut elpen' tja, ik kan het toch ook niet helpen hé dat ik het niet kan helpen! Op nummer twee ook vooral bij oudere mensen komt: 't is een ongelukkig kind'. Nochtans ik ben niet ongelukkig, écht niet ...  ;o) Op nummer drie komt: 'hoe gaat het nu met haar?' Je zou verschieten hoeveel mensen die vragen aan de persoon die met me mee is, 'hoe gaat het nu met haar?' Dan denk ik hallo, ik zit hier weliswaar een stuk lager maar vraag gerust aan mij 'hoe het met me gaat'. M'n moeder heeft daar een goede oplossing voor, ze komt op m'n hoogte en ze zegt 'die mevrouw vraagt hoe het gaat met jou?' Nummer vier is een beetje gelijkaardig, als ik iets met vriendinnen ga gaan drinken, de ober die aan m'n vriendinnen vraagt: 'en wat gaat zij drinken'? Hilarisch !! Meteen goed om er een 'plat van te lachen' avond mee te starten! Op nummer vijf komen de onverwachtse 'zonder ellebogen' vragen, zoals toen er ooit eens twee collega's op het werk zonder boe of ba en zonder aanleiding zomaar op de man af vroegen of ik 'het' kon, nu heb ik ondertussen twee kinderen en is het wel duidelijk dat ik 'het' kan, aan iemand met een bril vraag je toch ook niet of hij of zij 'het' kan?! Je kan het echt zo gek niet bedenken. Of zoals deze week nog, toen een vrouw zomaar en nogal lomp vroeg 'ziej gie gehandicapt'? Ik dacht achteraf nog ik had beter gezegd ' nink e gie?' Wat voor een vraag is dat nu, als je ziet dat iemand in een rolstoel zit. Het gezicht van m'n buurman die me vergezelde was goud waard! En sorry maar het woord 'gehandicapt' ik kan dat echt niet horen hé ... m'n haar komt recht als ik dat woord hoor gehandicapt dat klinkt zo ...'gehandicapt'! Gelukkig ben ik in die 37 jaar dat ik met een 'beperking' door het leven ga al een beetje bestand tegen de uitspraken van sommige mensen 'zonder beperking' alhoewel ik me soms eens af vraag wie er hier nu eigenlijk 'de grootste beperking' heeft. Ik vraag me af of er 'mensen met een beperking' of mensen 'zonder beperking' die m'n blog lezen ook soms te maken hebben met zo van die uitspraken ik ben benieuwd!

#Enjoy Your Life !!

Hoe maandag leek op vrijdag de dertiende ...

Ik begon m'n week nogal hectisch. Maandag reed ik met m'n mini richting de muziekschool. Zalig, mooi weer en een goed muziekje je kent dat. Op de ring rond Ieper op één van de drukste kruispunten sta ik voor het rode licht, op het tweede vak dan nog als ik tot de ontdekking kom dat ik plots geen gas meer kan geven. In paniek, zet ik m'n auto in parking stand, leg ik m'n auto eens af en aan, teneinde raad had ik m'n raam al open gedaan om teken te doen naar andere bestuurders dat ik hulp nodig had maar zonder succes. Ik stond daar schoon te blinken op het drukste kruispunt van Ieper én op het spitsuur, wetende dat ik ook niet zomaar kon uitstappen, tenzij ik m'n rolstoel daar te midden van het drukke punt begon uit te laden wat echt een slecht idee zou zijn. Gelukkig kon ik  na enige tijd weer gas geven en kwam ik helemaal van slag en bibberend aan bij de muziekschool. Oef, zover was ik al! Ik laad op m'n gemak m'n rolstoel uit, vergeet ik m'n remmen van van m'n rolstoel wel niet op te zetten! Ik heb juist de 'grepe tekort' om m'n wegrijdende rolstoel nog vast te pakken, en weg is hij, over de parking en over een drukke baan om dan in de graskant tot stilstand te komen! Shit man! Heb ik twee minuten geluk gehad zeg! Voor hetzelfde geld reed er een auto frontaal op m'n rolstoel. Daar zat ik, niet kunnen stappen en m'n rolstoel meters van me verwijderd, gelukkig kon ik m'n leraar bellen om te vragen of hij m'n rolstoel wou terug halen. Ondanks m'n miserie lig ik plat van het lachen als ik m'n leraar met m'n rolstoel zie afkomen. Zijn we vrijdag de dertiende vraag ik me af? 'S'avonds ben ik blij dat ik heelhuids thuis gekomen ben. Toen ik drie jaar geleden m'n zeventien jarige Nissan Micra om ruilde voor een mini waar ik al jaren van droomde kreeg ik bijna een hartaanval, toen ik eindelijk m'n nieuwe auto mocht gaan afhalen bij de firma die m'n auto aangepast had, zag ik daar m'n glimmende mini staan met vanachter een mega 'invaliden sticker' op de koffer, ik vond dat discriminatie dat was echt niet nodig dat er daar een mega blauwe met witte rolstoel sticker aan m'n mini'tje hing. De garagist moest stante pede die sticker er afhalen. Eerlijk? Toen ik maandag daar stond en niemand reageerde op m'n tekens voor hulp vroeg ik me af of het zou geholpen hebben met die mega sticker op m'n koffer? Maar goed, gelukkig is alles goed afgelopen!
Fysisch en psychisch ben ik terug beter, de laatste twee weken zat ik in een dipje, die reuma die plots weer de kop op stak, met het gevolg dat ik ontstoken gewrichten had en me grieperig en extreem moe voelde en m'n revalidatie die door die reuma veel lastiger was. En na het lezen van het boek van Evi, begon ik na te denken over m'n leven, over wat ik al allemaal bereikt had en had ik last van de éne na de andere niet zo goede herinneringen uit m'n eigen leven waardoor ik een triestig gevoel had. je kent dat eigenlijk gewoon te veel beginnen nadenken. ik kwam tot de ontdekking dat ik al heel m'n leven vecht, ik begin beneden aan de berg en telkens ik boven ben val ik weer naar beneden en herbegin ik. Maar ik doe het! En hoe?! (Sorry voor het gestoef met mezelf). Dus begrijp me niet verkeerd, als je het boek nog niet gelezen hebt moet je het zéker lezen want het is een boek met een boodschap en vol positiviteit, om nog maar te zwijgen over hoe Evi met alles omgaat. Nu ben ik zelfs blij dat al die mindere herinneringen terug naar boven kwamen, ik kan ze nu een beter plaatsje geven en er beter mee omgaan. Maar bon, zoals ik al zei, ik ben al een week redelijk stabiel op medisch vlak, daarmee bedoel ik, in tegenstelling tot anders komt er na een goeie dag steevast nog een goeie, deze week nog geen slechte dag , woehoe ! Deze week ging ik zelfs tien kilometer gaan handbiken met vijf lopende buurmannen zo goed gaat het! Nu ga ik stoppen met te zeggen 'hoe goed het gaat' voordat ik morgen weer prijs heb ;o). Het belangrijkste vergeet ik nu nog! Ondertussen kan ik alleen recht staan zonder steun, m'n kinesist mag zelfs al de ambetanterik uithangen en me een klein beetje uit evenwicht brengen zonder dat ik omval. Nu ben ik me vooral al het focussen op staan en één been opheffen, want dat is wat ik nodig heb om vooruit te kunnen gaan. Maar het feit dat ik alleen recht sta is voor mij al 'whoop whoop' als ik zie vanwaar ik alweer gekomen ben ... 

#Enjoy Your Life !!

Een fuck week

Zoals jullie ondertussen al weten is m'n blog geschreven zoals het is, gewoon m'n leven zoals is. Vorige week had ik een echte 'fuck week', na meer dan een jaar had ik plots een enorme opstoot van reuma, na jaren zoeken achter de juiste reuma medicatie was ik het laatste jaar zo goed als reuma vrij, iedere woensdag m'n prik en dat was het, ik was zelfs bijna vergeten dat ik reuma had, tot ik vorige week wakker werd met gezwollen polsen een ontstoken heup en een ontstoken schouder, om nog maar te zwijgen van het grieperig gevoel en de extreme moeheid. Godverdomme 'mag het nu nooit eens goed gaan' is het eerste die door m'n verwarde hoofd schiet. De rest van de week bracht ik in de zetel door met een kersenpit kussentjes en pijnstillende elektrostimulatie op m'n heup en schouder. En ja ik zit er een beetje door, of beter voor zo'n optimist gelijk ik is het de laatste jaren precies niet meer zo gemakkelijk om alles in het hoofdje positief te houden. De laatste Twee jaar ga ik fysiek van het éne uiterste in het andere, en in m'n hoofd gaat het ook van het éne uiterste in het andere, k'veronderstel dat dit aan de basis ligt van af en toe een dipje. Die reuma erbij was er te veel aan. Het oefenen ging met die reuma erbij veel moeilijker. En dan had ik nog bezoek die me wou opbeuren met 'chance dat je geen kanker hebt'. Euh !? Hell Yeah !! Dat is nu echt de uitspraak dat ik nodig had! En dat van iemand die hoogstwaarschijnlijk bij een verstuikte vinger denkt dat de wereld vergaat. En het is niet de eerste keer dat er dit iemand tegen me zegt. Meestal kennen ze iemand, de broer van de zus van heeft ... en die is er heel erg aan toe, en na het dramatisch verhaal komt de afsluiter, 't is veel erger dan van jou', damn het lijkt wel dat het een spel is om ter ergst. Ik heb daar echt geen boodschap aan. En zeker niet als ik s'morgens wakker word en eigenlijk niet goed weet hoe ik m'n dag zal doorkomen. Ondertussen is het grieperig gevoel weg en de reuma al iets minder. En het beste van al gisteren stond ik er weer, ik had na een mindere week terug een goed uurtje kiné achter de rug. 

#Enjoy Your Life !!

Geniet van kleine dingen

Vrijdag. Eindelijk! Ik sta recht! Met veel moeite en inspanning maar ik sta gewoon recht! Dat gevoel is onbeschrijfelijk, het is nochtans al de derde keer dat ik opnieuw  'leer stappen' het gevoel blijft 'wauw' !! Het is eigenlijk maar bij het zien van de foto achteraf dat ik het ten volle besef. Ik moet me nog zodanig concentreren om te blijven staan dat ik pas als ik terug neer zit en me kan ontspannen, besef wat ik gepresteerd heb. Stel me vooral geen vraag, want als ik antwoord vergeet ik m'n spieren op te spannen en zak ik door m'n benen, wat soms echt hilarisch is! M'n Kinesist Hannes en ik lachen echt veel tijdens het oefenen we zien elkaar vier keer in de week, en aangezien het allemaal niet niets is waar ik door moet is het normaal dat er al eens geweend maar vooral gelachen word het is maar goed ook, het geeft moed om er iedere dag voor te gaan. Een keer in de week komt in de plaats van Hannes een bobath therapeute, daarover blog ik later eens. Voorlopig kan ik dus stokstijf blijven staan, niets meer en niets minder. Vraag me niet om m'n hoofd te bewegen of een arm te bewegen, of te praten (ja, ik ben echt stil te krijgen) en laat staan m'n benen te bewegen, maar ik sta dat is het voornaamste! In al m'n enthousiasme zwier ik preus gelijk veertig de foto waar ik op 'rechtsta' op FB, hij staat er nog maar net op en ik denk bij mezelf waarom zet je dat nu toch op FB? De twijfel slaat toe, voor mij is het spectaculair en groot nieuws maar misschien moet ik niet al m'n vorderingen op FB en IG gooien, misschien vind niet iedereen dit 'groot nieuws'. Gelukkig alleen moedgevende commentaren, het heeft me echt een boost om verder te doen.

S'avonds drink ik er een cava op met vrienden want daar mag op geklonken worden, wie mij kent weet dat alle redenen goed zijn om een cava'tje te drinken. Vrienden en een cava'tje daar word ik gelukkig van! De zon doet me echt deugd in het weekend, ik geniet er ten volle van, hoeveel mooie 'zon' dagen heb ik al niet noodgedwongen in bed door gebracht? Daardoor geniet ik van het minste, en ik hoop dat ik m'n blog lezers ook kan overtuigen om van 'kleine dingen' te genieten! Het is maar als je het niet meer kunt dat je het beseft dat je moet genieten. Nog niet lang geleden had ik een kleine discussie met iemand over Facebook, IG en m'n blog, 'waarom altijd alles online moet?' In de eerste plaats voor mezelf, op de tweede plaats om lotgenoten te helpen, hoe uitzichtloos het soms is alles komt altijd goed! En op de derde plaats om m'n 'bloglezers' te laten inzien dat je moet 'genieten' van het leven en de reactie's en schouderklopjes van jullie geven me courage!  Het kan echt vlug veranderen, ik mocht het vandaag aan de lijve ondervinden, na bijna een jaar kwam ik vandaag wakker met een serieuze opstoot van reuma. Echt overal pijn aan m'n gewrichten en echt ellendig! 
Nochtans met m'n nieuwe inspuitingen was ik de laatste maanden zo goed als reuma vrij.

Zo is dat met reuma, zo maar uit het niets is dat daar. Dertien jaar geleden, kreeg ik gezwollen gewrichten ik schreef het toen toe aan een overbelasting van m'n polsen bij het rolstoeltennissen toen het altijd erger en te pijnlijk kwam, kwam de diagnose reumatoïde artritis als een donderslag bij heldere hemel, op medisch vlak word ik niet echt gespaard alleszins. Vandaag zat er niets anders op dan rusten in de zetel met pijnstillers en kersenpit kussentjes. Ik denk terug aan het zonnig weekend, de vrienden en m'n cava'tje ik heb het tenminste gehad, en gelukkig genoot ik er met volle teugen van! Nu hoop ik vooral dat die ambetante reuma beestjes me snel weer gerust laten zodat ik me ten volle op m'n verdere revalidatie kan concentreren. Up to a better day!!

#Enjoy Your Life !!

Om het over plan B te hebben ...

Uit het boek 'life on sneakers'

'Heb jij een plan B?' Die vraag overspoeld bloggersland na de boekvoorstelling van 'life on sneakers' waar ik trouwens de eer had om die boekvoorstelling te mogen mee maken. Miste je m'n blogpost over het boek en over de straffe madam die het boek schreef? Lees hem dan hier, als er nu één blogpost is die je moet gelezen hebben dan is het deze wel! Ondertussen heb ik het boek uitgelezen. Ik moet eerlijk zijn, het is een boek die 'aan de rebben bluft plakn' zoals we het hier in het West-Vlaams zeggen. Voor mij, 'ik die al m'n hele leven in ziekenhuizen slijt' lijkt het bij momenten zelfs over mezelf te gaan en moet ik stoppen met lezen omdat er te veel emoties en herinneringen uit m'n eigen leven naar boven komen. Vooral bij het eerste hoofdstuk 'de onmacht'. Uren liggen wachten in je bed tot er iemand je komt omdraaien omdat je het zelf niet kunt, niet uithoudend van de pijn op een bedpan gezet worden zonder aan het belletje te kunnen bijvoorbeeld en daar een uur later nog liggen, of hoe ik jaren enorm veel pijn had aan m'n heup en de stempel 'het is psychologisch' kreeg en dat de artsen er nota bene er nog in slaagden m'n ouders ervan te overtuigen dat het tussen m'n twee oren zat, tot uiteindelijk bleek dat het stuk metaal in m'n heup aan het afstoten was, en eigenlijk kan ik zo nog wel een tijdje doorgaan. Om maar te zeggen, ik herkende meteen de 'onmacht' van Evi. Onze levens lijken een beetje gelijk te lopen, het grote verschil is alleen, ik ben meteen gestart bij 'plan B' het 'plan A' heb ik nooit gekend, ik werd op 26 weken geboren als kleine ukje met een gewicht van 850gr, en moest al van de eerste seconde vechten om in leven te blijven, vanaf dan is het vechten niet meer gestopt.  Toen Rosalie m'n achtjarige dochter vorige week haar maaltafels moest leren voor de paasproeven, kwam er plots een herinnering naar boven van toen ik haar leeftijd had. Omdat er toen nog geen sprake was van 'bednet' hadden m'n ouders een ziekenhuisbed in de klas gezet na een zoveelste operatie kon ik dan toch na enkele maanden naar school en toch min of meer een beetje mee zijn met m'n leeftijdsgenootjes. Ik zie het nog helemaal voor mij, er hing een wasdraad in de klas met daaraan de maaltafels, en er was een mandje met kleine prullen waaruit we dan mochten kiezen naargelang hoe goed we onze maaltafels konden. De juf tikte aan een redelijk tempo een kaartje aan waarop wij dan de uitkomst moesten zeggen. Ik zie me daar nog liggen helemaal gegipst van aan m'n tenen tot over m'n buik in een bed in de klas. En ja, je kan het al raden ik moest nooit een speeltje kiezen, er schoot telkens maar één speeltje over, ik moest helemaal niet kiezen. Wat wil je, als je telkens een paar maanden afwezig bent in de klas. Dus hoera voor bednet! Tijdens het lezen van het boek heb ik ondertussen m'n leven eens op een rijtje gezet. Soms vraag ik me af wat heb ik nu eigenlijk al allemaal bereikt in m'n leven? Veel als je het mij vraagt, op medisch vlak dan toch. Geen hoge diploma's maar wel een pak levenswijsheid. Ik studeerde ondanks alles m'n middelbaar af aan de ziekenuisschool in Pellenberg en daarna studeerde ik 'medisch secretariaat' in thuisstudie, en dat allemaal tussen operatie's en revalidatie's door. Op de hoop toe ging ik van 'niet meer uit bed kunnen' naar 'stappen' en nog een paar jaar later zette ik zelfs m'n eerste kind op de wereld en nog eens drie jaar later kind twee. Nu ik het hier aan het schrijven ben besef ik dat ik eigenlijk wel een beetje 'preus mag zijn op mezelf'. Die baclofenpomp is echt het mooiste wat me overkomen is, want zonder dit zou m'n leven er helemaal anders uitzien. Een paar dagen geleden kreeg ik een herinnering van FB, twee jaar geleden scheurde m'n katheter, van de ene dag op de andere ging ik van zo goed als alles kunnen (wat je natuurlijk met een korreltje zout moet nemen want zelfs met die baclofenpomp verdwijnt m'n handicap niet) naar niets meer kunnen. Ik wist dat ik afhankelijk was van die baclofenpomp, maar zo lang alles goed gaat denk je daar niet aan. Ik weet nog na een paar jaar na het inplanten van m'n 'baclofenpomp' dat ik het gevoel had van 'eindelijk ben ik 'gewoon'. Hoe kon ik nu zo naïef zijn vraag ik me nu af ?! Dus dat is nu het positieve aan de laatste twee 'mindere' jaren, dat ik besef hoe afhankelijk ik van dat ding ben en vooral hoe dankbaar ik ben dat ik zo'n pomp heb! Gisteren kreeg ik trouwens telefoon van m'n arts, de resultaten van m'n vorige pomp waren binnen. Ze vertelde me dat er inderdaad een mankement gevonden is, niet aan de pomp zelf maar aan de katheter. Oh my God! Gelukkig luisterde ik naar m'n prof. en liet ik ook m'n katheter vervangen! Voor wie niet weet waarover ik het heb lees hier de blogpost. Een ding is zeker 'geef nooit op'! Zelfs als je door het bos de bomen niet meer ziet, er is altijd licht aan het einde van de tunnel. Ha! nu ik het heb over licht aan het einde van de tunnel, het rechtstaan begint al aardig te lukken! Geen protesterende longen meer, geen strekkers en zelfs al zonder steun! Volgens mij mag ik binnen enkele maanden ook weer m'n sneakers aanbinden! Bedankt Evi! Door het lezen van je boek heb ik ontdekt dat ik toch ook al wat bereikt heb in m'n leven! Voor wie het boek nog niet heeft rep je naar de winkel! :o) En PS: Vrolijk Pasen iedereen !!

#Enjoy Your Life !!