'Geniet ervan want ze worden snel groot', honderd keer hoor je het als je net bevallen bent. Negen! Negen jaar werd m'n (kleine) meid vorige week, is ze echt al negen?! Please mag de tijd wat trager gaan? Het lijkt nog de dag van gisteren toen ik m'n arts vertelde dat ik een kinderwens had en haar de vraag stelde of ik zwanger mocht worden met 'baclofen'. Ik was al een tijdje opzoekingswerk aan het verrichten over 'zwangerschappen met een baclofenpomp' maar op het net vond ik eigenlijk amper iets terug. Ook voor m'n revalidatie arts was het nieuw, ze ging het eens navragen bij 'Medtronic' de fabrikant van m'n baclofenpomp of ze patiënten wisten die zwanger geweest waren met een baclofenpomp. M'n biologische klok mocht dan wel tikken ik wou zeker niet dat het kleine ukje gevaar zou lopen of dat het meer kans zou hebben op een 'handicap' door die baclofen. Ik ging langs bij verschillende artsen een 'second opinion' of twee drie want het ging hier toch over nieuw leven. Ik ging langs bij dé Prof. voor Cerabral Palsy. Een oude rot in het vak zeg maar, waar ik meteen het deksel op de neus kreeg. 'Wil je je kind aandoen wat je zelf hebt mee gemaakt'? BAM. Die kwam aan! Hij was constant bezig over mijn handicap, helemaal naast de kwestie, mijn handicap is geen erfelijke aandoening, ik werd op 25 weken geboren, kreeg te weinig zuurstof waardoor ik een hersenverlamming opliep punt. niet meer niet minder. De oude rot in het vak ging ook eens iets zeggen en ik was nog geen stap verder integendeel ik was serieus van m'n melk. In m'n vriendenkring had ik verschillende mensen met een beperking die een gezond ukje op de wereld gezet hadden, dus mijn 'handicap' kon het probleem niet zijn, maar wat met die baclofen? Eén ding was duidelijk er was nog niemand in België zwanger geweest met een baclofenpomp en ze hadden dus geen ervaring. M'n pomp afleggen en geen baclofen krijgen was géén optie als je weet hoe ik er aan toe ben zonder 'baclofenpomp'. Ondertussen kreeg ik bericht van Medtronic, in Canada was er een vrouw met een baclofenpomp die een jaar geleden een gezond baby'je op de wereld gezet had, over haar zwangerschap zelf was er niets geweten. Dat haar baby'tje gezond was, was toch al een geruststelling. Voor de zekerheid vroeg ik nog eens raad aan m'n Prof. neurochirurg 'het risico is zoals roken' zei hij, 'van mij krijg je groen licht', eindelijk iemand die zei dat het best oké was om ervoor te gaan. Net in die periode was de batterij van m'n 'baclofenpomp' plat dus moest ik sowieso een operatie ondergaan, aangezien ik toch onder narcose moest besloten ze om m'n katheter een heel stuk langer te maken zodat ik zeker het gevaar niet liep dat m'n katheter van m'n pomp getrokken werd naarmate m'n buik dikker werd. In principe was er nu niets meer die me moest tegen houden om zwanger te worden, behalve m'n 'reuma medicatie' van dit is bekend dat je zeker niet mag zwanger worden als je deze medicatie neemt, daarom stopte ik een half jaar op voorhand met m'n medicatie. Ik was dolgelukkig toen ik wist dat ik zwanger was, m'n leven was in zes jaar tijd helemaal omgegooid in de positieve zin, van bedlegerig naar stappen en nu zelfs zwanger, ook m'n familie en vrienden waren blij. Van sommige reactie's schrok ik, sommige 'buitenstaanders' vroegen zich luidop af of dit wel zou goed komen, voor sommigen was het haast een schande dat ik als 'persoon met een beperking' voor een zwangerschap gegaan was. Of zoals een deur aan deur verkoper die zonder gene vroeg hoe ik het in m'n hoofd gehaald had om zwanger te zijn 'dat kind goat gehandicapt zin gelik gie', ik kocht dan nog een 'pulle auto was zeep' van die vent, veel te braaf voor deze wereld ben ik :o). Ze moesten eens weten dat ik er een jaar over deed om informatie in te winnen en dat ik zeker niet over één nacht ijs ging. Zelfs nu gebeurt het nog regelmatig dat als m'n kinderen 'mama' roepen, de blik van sommige mensen boekdelen spreekt. Heu!? Jij de mama!? Zie ik ze dan denken terwijl ze een blik werpen op m'n mankende pas of m'n rolstoel ... 'Mama in een rolstoel of 'mama met een beperking' in de ogen van sommige mensen kan dit niet. Ha ha, die buitenstaanders ze blijven terug komen in m'n blog. Gelukkig waren de negatieve buitenstaanders in de minderheid en werd ik van alle kanten gefeliciteerd. M'n zwangerschap verliep goed, ik had echt een droom zwangerschap geen misselijkheid, van niets last, in tegendeel ik was nog beter dan anders, de hormonen zorgden voor een positieve invloed op m'n spieren. Op voorhand werd er gevreesd dat m'n vel ging scheuren op de plaats waar die 'baclofenpomp' zit maar zelfs daarvan bleef ik gespaard.
Zoals elke mama in spé was ik bezorgd, ik keek telkens uit naar de controle echo's om dan met een gerust hart huiswaarts te keren als bleek dat dat het kleine ukje het super deed. De echo van 25 weken deed me beseffen hoe klein ik was toen ik geboren was dat was echt veel te klein, ik was er emotioneel zo van aangedaan dat ik plots weeën kreeg, puur psychologisch zei m'n gynaecoloog, gelukkig ging het over met extra rust. Aangezien de katheter zit op de plaats waar normaal de epidurale komt kon ik niet met epidurale verdoving bevallen. Het was ofwel op de natuurlijke manier ofwel een keizersnede onder algemene verdoving. M'n kleine ukje hield er de spanning in, ze lag nog in stuitligging tot een week voor de bevalling, gelukkig draaide ze nog en kon ik op de natuurlijke manier bevallen. 11-01-2008 na maar liefst vierentwintig uur werd ik trotse mama van Rosalie die kerngezond door het leven gaat en die er sinds zes jaar een gezonde broer Arthur bij heeft!
' Het kleine ukje van 25 weken en 850 gram waarvan men niet wist of ik het einde van de dag ging halen is nu een trotse mama van twee ... ik doe het allemaal nog zo slecht niet me dunkt!' Never give up !
* Bedankt om m'n foto's niet te kopiëren, te delen of te gebruiken zonder mijn toestemming!
Kevin, neef, kozentje toch ..., vandaag namen we definitief afscheid. Het nieuws begin deze week het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ongeloof, verdriet, dit kon toch niet waar zijn? Toen Rosalie woensdag de post uit de brievenbus ging halen besefte ik plots hoe dicht blijdschap en verdriet bij elkaar liggen. Tussen de gekleurde envelopjes voor Rosalie's verjaardag zat één witte omlijst met een grijs lijntje. Terwijl m'n meid enthousiast haar post openscheurt open ik voorzichtjes die éne enveloppe. Jouw naam zien staan het deed zo raar, het nieuws die maandag insloeg als een bom stond daar plots zwart wit op papier, de jarige onbezorgd opgewekt en blij, ik met jouw rouwbrief in tranen. Geluk en verdriet zo dicht bij elkaar. Toen ik daarnet huilend een knuffel aan je vader gaf zei hij 'Kevin zag je graag weet je dat'? En of ik het weet neefje, als ik gefrustreerd de problemen van een rolstoelgebruiker in de maatschappij op het net gooide reageerde je steevast. Op jouw manier kort, krachtig en met een boodschap. Het deed me wel iets, m'n neef die opkwam voor z'n nicht die in een rolstoel zat ... jammer dat ik alleen maar op 'vind ik leuk' klikte en dat ik je nooit liet weten hoe tof ik dat van je vond. Twee dagen geleden zei m'n kleine vent Arthur 'als je dood bent ben je niet dood dan ben je een ster' 'hé mama?' 'Want de nonkel van Obe (een jongen uit z'n klas) is ook een ster', Kevin, neef, kozentje toch .... we zullen je missen.
Toen ik m'n laatste blogpost over het 'zwarte gat' postte had ik er eigenlijk geen goed gevoel bij. Wat heb ik nu gedaan was het eerste wat ik dacht toen ik op de publiceren knop gedrukt had. Ik voelde me bloot, ik had iets verteld dat niemand wist en door m'n blogpost online te zetten wist plots iedereen het. De ooohhh zo positieve ik kon al een paar weken niet meer positief zijn en zelfs niet meer positief denken. Het thuis komen van Pellenberg die begon met JEY!! Werd plots BAM!! Het deksel op m'n neus. In eerste instantie wou ik m'n post dat ik geschreven had niet aan de grote klok hangen, geen reclame maken op Facebook of Instagram. Langs de andere kant schrijf ik m'n blog van uit m'n hart, 'm'n leven zoals het is', ik wil m'n leven zo realistisch mogelijk neerpennen, ik zou het eigenlijk niet eerlijk vinden om maanden niets te schrijven en alleen met de 'happy me' verhalen naar buiten te komen dus besloot ik hem toch te publiceren zéker toen ik een paar keer de vraag kreeg wanneer ik nog eens iets ging schrijven. Was ik opgelucht dat de eerste reactie en de daarop volgende reactie's dat ik kreeg positief waren! Want ja ook dat is bloggen, 'kunnen omgaan met de commentaren' op je blog, en vooral als je van het minst verkeerde woord in een gat valt. Er volgden privé berichten uit onverwachte hoek, mensen uit m'n kennissenkring die me plots hun verhaal toevertrouwden, het deed me beseffen dat mensen echt nood hebben aan het 'eens kunnen vertellen' over 'niet goed in je vel zitten'. Wat me al een paar keer opgevallen is, is dat mensen altijd geneigd zijn om alles uit de kast te halen om je terug uit dat dipje te krijgen terwijl ze je eigenlijk onbewust dieper duwen. Nee, het is geen opkikker te weten dat de dochter van ... ook een beperking heeft en er nog veel erger aan toe is. Soms is het beter om gewoon eens te luisteren en niets te zeggen. Toevallig deze week las ik het nog bij twee andere bloggers die ook hun leven met hun beperking of ziekte neer pennen hoeveel deugt het doet als iemand gewoon eens zegt 'het is ok als het even niet ok is'. Ondertussen krabbel ik langzaam terug overeind, m'n emotie's krijgen een plaats en ik begin eindelijk m'n draai te vinden thuis, na m'n laatste blogpost besefte ik dat ik me echt moest herpakken, een evenwicht vinden tussen revalideren, kiné, rekken, rusten, er zijn voor m'n gezin en m'n huishouden draaiende houden. Die twaalf weken Pellenberg lieten me inzien dat er voor een niet mee werkend lijf gezorgd moet worden, 'rekken' en 'rusten' in mijn geval. Het lief en ik zochten een oplossing voor het eerste probleem, het rekken met m'n strekkers. Sinds ik thuis was kwam het er gewoon niet van, ik lag daar helemaal alleen boven in m'n kamer voortdurend op m'n klok te kijken en me zenuwachtig te maken over wat ik ik eigenlijk zou kunnen doen van nuttige dingen in de plaats van daar te liggen. Ik miste beweging rond me, in Pellenberg had ik lotgenoten, kon ik eens lachen met m'n kamergenote, of had ik de poetsvrouw die zwaaiend met haar stofvot en steevast met het zinnetje 'nu ligde gij doar schoan om een keer poepeke klets te doen' m'n kamer binnenkwam, het mens stond er waarschijnlijk niet bij stil dat ik een achtendertig jarige op de kinderafdeling was, gelukkig voor mij voegde ze de daad niet bij het woord😂, kleine dingen maar het maakte het rekken anders. Ik begon na te denken, als ik hier thuis m'n strekkers zou aandoen s'avonds als ik naar de televisie kijk dan kom ik al gemakkelijk aan een uur of drie en ik lig daar niet moederziel alleen. Ik keek in catalogussen achter een bed die zou passen in de living, iets die een beetje past bij de rest van het interieur het liefst geen typisch ziekenhuisbed. Ik kwam al snel tot de ontdekking dat ik mij zowieso een andere kleinere zetel zou moeten aanschaffen als er daar ook nog een bed bij moest. Een goed elektrisch bed en een nieuwe zetel en dit nadat ik net de factuur van twaalf weken UZ. Pellenberg betaalde? Kon ik maar de lotto winnen of beter nog 'had ik maar een ezel die geld kakt' je weet wel er stond vroeger zo één in het pretpark 'De meli' 😉😁. Tot ik plots ontdekte dat ik in tegenstelling tot wat ik dacht gewoon met m'n strekkers in de zetel pas als ik met m'n voeten op het langere gedeelte lig. Jey, geen interieur veranderingen nodig, en het beste van al de tijd tijdens het rekken vliegt voorbij.
Tijdens m'n uurtje staanapparaat s'morgens probeer ik kleine taken te doen zoals de was plooien of wat papierwerk dan heb ik toch al 'iets' gedaan van hetgeen die ligt te wachten, of zoals een paar weken geleden toen m'n buurvrouw Sofie op bezoek kwam met een fles cava, 'alles gaat beter met cava', toch? Het rekken zéker dat is met deze bewezen 😉.
Voor het stappen en m'n revalidatie werd ook een oplossing gezocht, vanaf maandag ga ik voor twee dagen in de week naar het revalidatie centrum in het Jan Yperman Ziekenhuis hier in Ieper, intensieve kiné en de spieren rekken die niet gerokken worden met m'n strekkers en staanapparaat. De kids afzetten aan school en door rijden om er voor te gaan! De andere dagen blijf ik natuurlijk ook naar m'n thuis kiné's gaan. Let's do this! Dan had ik nog het punt 'de job' waardoor ik helemaal in de knoop raakte met mezelf. Via via hoorde ik dat er ergens een vacature vrij kwam. Echt dé ideale vacature voor mij! Als persoon met 'een beperking' vind je praktisch geen job, ik draai er geen doekjes om het is gewoon zo. Tenzij je vrijwilligers werk doet of ergens in een fabriek zoals ik vijf jaar lang deed. Pas op, ik deed het werk graag maar het bleef aan me knagen dat ik met m'n diploma van 'medische secretaresse' niet aan de slag kon. Want zoals alles in m'n leven heb ik er serieus wat moeten voor doen, voor een stuk studeerde ik weeral vanuit m'n ziekenhuisbed, groot was m'n blijdschap toen ik slaagde met grote onderscheiding. Natuurlijk is een potentiële werkgever niet geïnteresseerd in het feit dat het echt chapeau is in welke omstandigheden je je diploma haalde, bij het woord 'beperking' in m'n sollicitatie brief word m'n blaadje meteen aan de kant gelegd denk ik. Maar goed enkele weken geleden was daar dus 'dé gedroomde vacature' waar ik echt nog eens wou voor gaan. Maar ik stond voor een dilemma, als ik nu zou gaan voor een job betekent dit zo goed als zeker dat ik niet meer zal stappen een hele dag zitten dat zou niet meer goed komen. Het lief en m'n revalidatie arts vinden dat ik al m'n knokken nu niet mag laten verloren gaan en er moet blijven voor gaan. Dus besloot ik het mezelf niet langer moeilijk te maken en liet ik de gedachte om terug te gaan werken los. 'Bezie je revalidatie als je werk' zeiden m'n noodkiné en z'n vrouw onlangs. Het deed me nadenken en dit zinnetje maakte het voor mij psychisch gemakkelijker. Ondertussen zijn we 2017, ik wens iedereen een mooi jaar toe met een goede gezondheid, veel liefde, vriendschap en geluk! Ik zette het jaar goed in met vrienden, en woehooee !! ik deed weer het toertje van de zaal met een zatlap. Is er iemand die me kan uitleggen waarom aangeschoten mensen altijd m'n rolstoel vastgrijpen en me door heel de zaal mee sleuren? Maar allez die mens gaat ervan uit dat hij mij gelukkig gemaakt heeft ik ben er zeker van, altijd hilarisch zulke toestanden vooral voor m'n vrienden!
Twee dagen later in een uur tijd kan ik me niet meer bewegen huilend van ellende en pijn lig ik helemaal verkrampt in een bolletje. Door m'n eigen schuld zo blijkt, ik ging een dag later dan anders om m'n pomp te vullen waardoor ik niet genoeg druk in m'n katheter had. M'n pomp werd gevuld en een dag later kon ik me weer bewegen. Ik blijf het zo ongelooflijk zot vinden. Gefrustreerd gooi ik m'n verhaal op Instagram. M'n spieren hebben zodanig opgespannen dat ik er een pijnlijke nekspier aan overgehouden heb. Telkens opnieuw prijs ik me gelukkig dat ik de juiste mensen om me heen heb die me daar door helpen want geloof me het is geen lachertje. GENIET VAN HET LEVEN, dat is het enige waar ik kan aan denken als ik daar beweegloos lig, als je plots niets meer kan sta je er nog meer bij stil dan anders!
'Je hebt gelijk nog niet geblogd', 't'is lang geleden dat ik nog een blogpost zag passeren' of zoals vandaag nog ' t'is stille op je blog', ik werd er al een paar keer over aangesproken. Als ik daarnet m'n blogger opstartte staat m'n laatste blogpost op 18 november 2016. OMG! Ik blogde gewoon nog niet sinds ik weer thuis ben. In die vier weken dat ik thuis ben had ik niet echt de behoefte en eigenlijk ook nog niet echt de tijd om te bloggen. In de eerste week had ik het te druk, te druk met genieten. Zalig, zelf weer m'n kinderen uit bed halen, samen aan de ontbijttafel, de kinderen weer zelf naar school kunnen brengen, dikke zoen en 'tot vanavond'! Om vier uur weer stipt op post aan de schoolpoort staan, om dan m'n kinderen met een groter dan grote glimlach te zien uit de klas komen. Terug kunnen luisteren naar wat ze allemaal deden op school, weer zelf m'n kinderen naar bed kunnen brengen, 'slaapwel', 'love you,' 'tot morgen' om dan als ik zelf naar bed ga nog vlug eens in hun kamer te gaan en met een warm hart te staren naar m'n twee slapende schatten. Zelf weer eten klaar maken, m'n hand opsteken naar de buurvrouw, weer een toertje doen met m'n mini, s'avonds bij het lief in de zetel zitten, de haard die knetterd, weer kiné van m'n eigen kine's, weer naar de muziekschool gaan, ik zou nog uren kunnen doorgaan ... GENIETEN van kleine dingen dat bedoelen ze daarmee. Dit is het mooie van m'n 'weer thuis zijn'.
Ik moet eerlijk zijn, vanaf de tweede week viel ik een beetje in een zwart gat. Ik besefte al vrij snel dat wat ik in het revalidatie centrum leerde 'het mooi stappen' moeilijker toe te passen is thuis. Met m'n kaywalker aan een slakken tempo is plots helemaal anders, veel kortere afstanden want nee ik woon éénmaal niet in een paleis met rechte lange gangen, te weinig plaats om met zo'n groot looprek te manoeuvreren. En ik besef dat het in het dagelijks leven allemaal aan een razend tempo vooruit moet gaan en dat ik 'te voet' echt nog geen tempo heb. M'n looprek zwierde ik al meer dan eens aan de kant om m'n rolstoel te nemen. Ik kom van twaalf weken 'alleen maar aan mezelf moeten denken', niets of niemand die me een opgejaagd gevoel gaf, ik had geen externe factoren, alleen mezelf en het stappen. Deed ik tien stappen in twee uur, geen haan die ernaar kraaide, integendeel ik werd nog bejubeld, want ja ik deed het toch maar. 'Je zal veel meer 'me- time' moeten inlassen als je wilt dat het goed blijft gaan', ik hoor het m'n Prof. nog zo zeggen. Jey! Er af en toe een dagje tussen uit en shoppen op doktersbevel het klonk als muziek in de oren ;o) Toen een paar zinnen verder bleek dat hij met 'me time' eigenlijk bedoelde in bed liggen met m'n strekkers aan dacht ik er het mijne van. Goed. Ik ging naar huis met een plan, ik ging me houden aan een schema, een uur staanapparaat per dag, een half uur kiné per dag en een uur strekkers per dag, geen te streng schema want dit ging ik naast 'm'n menage draaiende houden' toch niet volhouden. Ik voelde me zo goed dat ik in m'n hoofd nog een groter plan had, ik ging m'n leven over een andere boeg gooien, ik ging weer werk zoeken. Terug kunnen stappen, weer gaan werken, dagelijks kiné en t'menage doen ik zag het al helemaal voor me, ik heb serieus afgezien daar in Pellenberg maar ik voelde me als herboren toen ik naar huis ging. De eerste week geen probleem ik volgde netjes m'n schema en ik had energie voor tien. Het werd al snel duidelijk dat een half uur per dag kiné veel te weinig was, zeg nu zelf wat ben je met een half uur! Een kind heeft recht op een uur kiné per dag een volwassene maar op een half uur per dag, hoe stom is dat nu eigenlijk. Maar bon, ik zal maar niet beginnen over stommigheden in de Belgische wetgeving of ik ben morgen nog bezig. Noodgedwongen schakel ik over naar drie keer per week een uur kiné dan krijg ik toch op z'n minst m'n reeks oefeningen af. Van het rekken met m'n strekkers komt er niets in huis er is altijd wel iets die eerst moet gebeuren om dan s'avonds laat gefrustreerd te zijn omdat ik wéér m'n strekkers niet aan deed. Ondertussen start ik m'n dagen weer met véél te weinig lepels, je weet wel 'de lepeltheorie'. Nu besef ik de 'me-time' dat m'n Prof. bedoelde. Nu 'valt m'n frank' waarom ik daar als herboren was. Wat ik toen als 'ambetant beschouwde' constant in die strekkers liggen, het zorgde er wel voor dat ik de nodige rust had. Me-time, me-time, me-time dat bedoelde hij dus. Dus ja, na drie maanden alleen maar, echt alleen maar aan mezelf te moeten denken heb ik het eventjes zwaar, ik geraak er zelfs niet meer uit, uit die knoop met mezelf. Toen ik gisteren bij m'n arts was viel het woord 'depressie'. Geen paniek, volgens mij geen depressie, depressie maar dit keer gaat het gewoon niet over met er een nachtje over slapen ... Een opeenstapeling van factoren. Het besef hoe afhankelijk ik ben van die pomp, het besef dat ik al heel m'n leven 'klawier' om telkens op het zelfde punt terug te komen, stappen, niet meer stappen, van ver moeten terug komen, om er weer helemaal te staan, er een tijdje mogen van genieten om dan terug te herbeginnen. Beseffen dat 'm'n leven dat ik over een andere boeg ging gooien' gewoon niet kan, of toch nog niet meteen, gewoon m'n draai niet vinden thuis. De zware emotie's die ik de laatste maanden had als 'mama in het ziekenhuis' zitten nog altijd in m'n kleren. Eigenlijk ben ik verlegen dat ik dat schrijf. Dit is helemaal 'ik' niet. Ik zou moeten dol gelukkig zijn, want hey, ik ben weer bij m'n liefsten én ik ben op de goede weg. Op de héél goede weg eigenlijk, tijdens de kiné stap ik al met twee krukken en vandaag probeerden we met één kruk aan de éne kant en de arm van de kiné aan de andere kant. Het was nog niet om over naar huis te schrijven maar ook niet slecht voor de eerste keer.
Hierbij wil ik iedereen nog maar eens bedanken voor alle liefs! Er komen schouderklopjes van alle uithoeken van het land ik blijf er ondersteboven van! Een paar weken geleden vond ik in m'n brievenbus een pakje van La vie de Victorine.
Weeral een traantje van ontroering. Bedankt Els! Ik mocht op de koffie bij Lisselotte, bedankt voor de gezellige 'kaffieklets'! Vorige week kreeg ik een verassing van jewelste, toen bleek dat Evi Reneaux mij in Steps Magazine als haar held van 2016 gekozen had, bedankt Evi, het heeft me echt ontroerd! De reactie's die daarop volgden waren on-ge-loof-lijk... ik wist niet dat ik zo'n inspiratie bron ben voor velen. Een dikke merci iedereen, oneindig veel hartjes voor jullie !! Never give up !!
Een overbelaste knie. Yep, door het vele oefenen heb ik een overbelaste knie, ik vond het wel grappig een overbelaste knie van die tien stappen per dag! Moest ik tien kilometer hard gelopen hebben ik zou nog zeggen ja. Er komt een dokter dat ik niet ken langs om eens te kijken naar die knie, 'een plica', geen benul van wat dat is maar kom. 'We kunnen dat 'gewoon' een beetje weg snijden', een 'kleine ingreep'. Ja, ik ken dat een kleine ingreep, tot je wakker word en het gevoel hebt alsof je door een vrachtwagen of tien overreden werd. Of hij nu een grapje maakte ik weet het niet maar ik bedank hem er vriendelijk voor, een week ibuprofen en een gel om erop te smeren dat klinkt beter. Een paar dagen later, volgens de Prof. is het geen 'plica knie' maar een 'hoffa knie' hij doet een hele uitleg aan de stagiairs kiné, maar ik snap er niet veel van, 'plica' of 'hoffa' t'klinkt allemaal even chinees, gelukkig is er google waar ik iets van irritatie en zwelling van vetlichaam van hoffa terug vind. Euh ...?
Als het niet beter is tegen maandag spuit ik je knie in, want je moet echt je knie strekken zodat je niet verkort, ai, net het strekken doet het meeste pijn. Donderdag. Terwijl ik onderweg ben naar huis voor een verlengd weekend bel ik m'n 'als ik in nood zit kiné', of hij me in het weekend niet van die pijnlijke knie zou kunnen afhelpen, k'weet niet met tape of zo vraag ik hem want een inspuiting zie ik maar half zitten, niet dat dat erg is zo'n inspuiting helemaal niet zelfs, maar na de laatste twee jaar waar de éne infectie na de andere elkaar opvolgt en waar het minste verkeerd voor me afloopt, sta ik niet te springen, ja zelfs niet voor een simpele inspuiting, het zou weer niet raar zijn dat het bij mij 'als enige' mis loopt. En ik wil al zeker niet dat m'n 'ik mag volgende vrijdag naar huis' in het gedrang komt. Vrijdag elf november. Het is dé dag bij ons, de Sint is geweest, m'n twee schattenbollen zijn door het dolle heen, zalig! Dat is toch echt een mooie periode. In de voormiddag komt de kiné langs om m'n knie in te tapen, 'jet e poatersknie' zegt hij, een patersknie begod, hoffa knie of patersknie het doet alleszins geen deugd. Met een ingetapete knie en een paar tips kan ik genieten van een extra lang weekend.
Maandag. Hoera! Na een weekendje rust voor m'n knie is de pijn veel minder dus de inspuiting zal niet nodig zijn. Tijdens de kiné gaat het opvallend vlot voor een maandag en vooral na een lang weekend waar ik geen strekkers aan deed wegens m'n pijnlijke knie, sorry 'menjièr'n dokteur' als je toevallig m'n blog leest maar m'n knie had deugd van een paar dagen niet te strekken. Maandag. Het stappen met m'n kaywalker gaat spontaan en vlot. De oefeningen en de opstapjes gaan zoals ik nog nooit anders deed, de vooruitgangen zijn de laatste twee weken echt spectaculair en zorgen ervoor dat ik gedrevender ben dan ooit tevoren, in m'n hoofd heb ik alweer plannen om de lat een tikkeltje hoger te leggen. Dinsdag. Hier en daar word er al afscheid genomen, een paar verpleegsters die de rest van de week vrij zijn of een mama van een meisje hier op de afdeling die even de zorgen over laat aan de papa. Eerlijk, het doet raar te weten dat het hier op z'n einde loopt. Af en toe word ik zelfs een beetje teuterachtig, afscheid nemen ik doe dat niet graag en ik heb toch wel een band met al die kinderen hier.
De éne plaagt me met 'mémé van de afdeling' de andere met 'turbo de slak' dat laatste verwijzend naar de hoge snelheid dat ik maak als ik stap 😉. Ja, ik zal iedereen hier missen. Woensdag. Als ik in de kiné zaal aankom roept de kiné me toe 'en? Klaar voor de trappen'? Ik roep enthousiast 'ja!' terug want dit stond nog op m'n 'ik zou dat willen kunnen' lijstje. Als ik daar sta voor die trappen denk ik bij mezelf, damn! Waarom was ik nu vragende partij om ook al de trap te leren doen. We starten bovenaan de trap, het feit dat ik kaarsrecht bovenaan een trap sta doet raar, en ik heb ook wel een beetje schrik. Stap per stap en met de kiné vlak achter mij kom ik achterwaarts van de trap, ik moet zeggen het gaat veel vlotter dan ik verwacht had, fjieuw ik ben blij dat ik beneden ben. 'Goeie!' En een high five met m'n kiné volgt, na een minuut of tien bekomen begin ik aan de trap opwaarts en ook dit gaat eigenlijk redelijk vlot.
Na het stappen met m'n kaywalker is dit weer iets dat ik kan afvinken op m'n 'ik zou dat willen kunnen lijstje'. Het is zalig dat ik nu eindelijk beloond word voor m'n afzien en harde werk! Hoeveel keer heb ik me niet afvraag wat ik m'n kinderen aandeed. Bij iedere 'ween' Skype conversatie met m'n kinderen voelde ik me een slechte moeder, wat zit ik hier toch te doen, ik heb het me meer dan eens afgevraagd. Een grote dank u wel aan m'n LIEFSTE lief die vond dat ik er nog eens moest voor gaan voor dat stappen, eindeloze gesprekken en woordenwisselingen hadden we erover, 'je zal je blijven afvragen of je het toch niet beter nog eens geprobeerd had en wie weet ben je weer voor een paar jaar goed' ik hoor het hem nog zo zeggen. Ik wist dat hij gelijk had maar m'n moeder hart nam telkens de bovenhand. Nu ik me kaarsrecht zie stappen ben ik blij dat ik door beet en dat ik er nog maar eens voor ging! Een hele dikke DANK U WEL iedereen voor de steun, er is een moment geweest dat ik geen moed meer had, ieder berichtje, iedere kaartje, ieder telefoontje, ieder bezoekje, iedere knuffel het zorgde ervoor dat ik vol hield, alleen maar oneindig veel dankbaarheid voor jullie! 💓
Ik ben weer onderweg richting Pellenberg. VER.SCHRIK.KE.lIJK voel ik me, deze morgen vroeg lag ik al om vijf uur wakker met een knoop in m'n maag om straks m'n liefsten te moeten achter laten, raar want de laatste weken ging het vlot we waren het al goed gewoon. Op de hoop toe weent Rosalie bij het opstaan tranen met tuiten, 'm'n buik doet pijn', 'ik wil niet naar school', 'ik wil bij mama blijven'. M'n moederhart die al van vijf uur deze morgen aan het wankelen was word helemaal gebroken. Voor de zoveelste keer zitten we dicht bij elkaar en houden we elkaar stevig vast, m'n dochter en ik, zij helemaal in tranen en snikkend. Ik gebroken maar niet in tranen want als er iets is dat ik in deze moeilijke periode van wekelijks afscheid nemen geleerd heb is 'toon je eigen verdriet niet' want dit maakt het voor de kinderen nog veel moeilijker. Dus ik slik een paar keer maar wenen nee, dat hou ik voor straks als ze weg zijn. Aangezien ik een uurtje of drie in de auto voor de boeg heb, heb ik wel even de tijd om m'n tranen de vrije loop te laten. Gelukkig krijg ik over de middag een berichtje van haar meester die tevens onze buurman is dat met m'n meid alles ok is, geen buikpijn en geen verdriet meer.
Lang leve een kleine school waar liefde, zorg en medeleven nog van toepassing is! Voor mij als 'veel in het ziekenhuis' zijnde mama is het een geruststelling te weten dat m'n kinderen dagelijks naar een iets of wat huiselijke en warme school kunnen en waar ik een berichtje kan sturen of op tijd en stond een update van de meester of juf krijg. Ik mag er niet aan denken dat ze nu ik er niet ben, het zouden moeten redden in een grote, onpersoonlijke school. Na het berichtje van haar meester verdwijnt de knoop in m'n maag en kan ik er weer ten volle voor gaan. Tijdens de kiné gaat het stappen steeds beter, in tegenstelling tot vorige week heb ik veel minder instructies nodig, ik begin het zelf weer te snappen dat ik me mooi moet op strekken aan één kant om m'n ander been te kunnen verzetten, nu is het vooral een automatisme krijgen zodat ik niet meer constant moet nadenken vooraleer ik een stap wil zetten. Vandaag stopt m'n revalidatie planning om drie uur, ik heb bezoek en tot m'n grote blijdschap hebben ze hier in Pellenberg daar rekening mee gehouden. Ik heb geen idee wie er komt, het lief was op te hoogte maar wilde geen woord lossen over wie er kwam. Groot was m'n verbazing toen plots twee instagram vrienden in m'n kamer stonden, m'n verbazing was zo groot dat ik ze de eerste vijf seconden niet herkende :o). Is dit nu echt!? Tranen schieten in m'n ogen van ontroering .... zo lief twee mensen die ik virtueel leerde kennen en deze zomer dan eens in 'het echt' op een instameet zag die zoveel moeite doen om eens langs te komen. Want zeg nu zelf zo maar eens van Roeselare naar Pellenberg rijden in de fille gaan staan, een ritje van drie uur om iemand een hart onder de riem te steken ik kan er alleen maar oneindig dankbaar voor zijn! Terwijl ik het hier schrijf word ik er nog 'emo' van, ja dat heeft me echt aangegrepen. Van de kiné mocht ik een paar uur plooien zalig! In de plaats van plat te liggen in m'n strekkers mocht ik met m'n bezoek naar de cafetaria.
Net voor ze terug huiswaarts keren toon ik nog 'preus gelik fjeertig' dat ik kan stappen, helemaal onder de indruk wensen ze me proficiat met m'n prestatie. Bij het afscheid krijg ik het moeilijk ik moet me echt inhouden om niet te wenen. Isabelle en Renilde als jullie dit lezen zoveel ❤️ voor jullie, jullie beseffen maar half hoeveel deugd me dit deed.
Ondertussen zijn we al een paar dagen verder en kan ik helemaal alleen stappen met m'n kaywalker, niemand meer die moet zeggen welke spieren ik moet aanspannen, niemand meer die me moet vasthouden omdat ik plots door m'n benen zou kunnen zakken, stabiel en vrij zeker van m'n stuk, YES !! Het doel dat ik voor ogen had 'kunnen stappen met m'n kaywalker' heb ik bereikt! Kan ik nu op het gemak rond stappen? Nee. Het vergt nog altijd een enorme inspanning. Zul je mij de eerste weken ergens te voet tegen komen? Nee. Alleen binnenshuis waar alles mooi plat is of misschien in onze straat, een rustige wijk, tot aan het huis van de buren zal al een hele uitdaging zijn. Jullie vragen zich misschien af waarom ik dat schrijf? Als ik met iemand praat heb ik soms het gevoel dat jullie denken dat ik uit het revalidatiecentrum zal komen en zal stappen en terug m'n leven hervatten zoals ik voor twee jaar geleden deed toen ik op m'n best was. Zo is het helemaal niet, ik ben weer van héél ver gekomen, en ik heb terug een goede basis om stappend door het leven te gaan, nu moet ik thuis samen met m'n kine's verder alles op alles zetten om beter en vlotter te wandelen. Zal ik weer kunnen wat ik ooit gekunnen heb als ik op m'n best was? Eerlijk, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik hiervoor al twee keer van rolstoel naar het doel 'stappen' gegaan ben en ik er telkens gekomen ben en nog veel meer kon dan dat ik ooit durfde dromen. Volgens mij komt het goed maar ik besef meer dan ooit dat ik volledig afhankelijk ben van m'n baclofen pomp en dat m'n rolstoel nooit ver af zal zijn. Des te meer zal ik genieten van de rolstoelvrije weken, maanden en hopelijk jaren. Donderdag. Op m'n eigen aanvraag leer ik opstapjes doen, want ja zo ben als ik het éne onder de knie heb alweer een volgend doel voor ogen houden. En vooral het zou praktisch zijn, als ik ooit m'n kinderen terug te voet naar school kan brengen dan zal ik ook opstapjes moeten kunnen doen denk maar aan op en van het voetpad stappen. Of gewoon thuis recht op de trap op gaan dat zou al helemaal de max zijn. Dat het niet evident is om een opstapje te doen zie je hier op het onderstaande filmpje.
Om dan na een half uur proberen dit te bereiken, woehoe !!
Na een lang weekend bij m'n liefsten begin ik morgen aan m'n twaalfde en laatste week in Pellenberg. Om het in het West-Vlaams te zeggen 't'zal met een een lang gat zijn', de laatste loodjes wegen het zwaarst zijn echt van toepassing. Nog een week alles geven om dan eindelijk terug met beide voeten op de grond en in het 'gewone leven' te staan. Never give up !!
Eindelijk. Waar ik al lang naar uitkeek en waar ik vooral heel hard voor aan het werken was gebeurde deze week, ik zette m'n eerste stappen! Nu ik het mooi recht opstaan onder de knie had oefende ik de laatste week op het verleggen van m'n gewicht van m'n linkse been naar m'n rechter been en omgekeerd. Het was vooral proberen, proberen en nog eens proberen, me concentreren op het éne om dan het andere te vergeten om dan eens goed te vloeken en 'komaan hé godverdomme' het nog eens te proberen tot het lukt. Hebben jullie eigenlijk al eens stil gestaan wat je allemaal moet doen om een stapbeweging te maken? Nee natuurlijk, want iets die vanzelfsprekend is daar sta je niet bij stil. Voor mij is het pure concentratie, het moment dat ik m'n éne been los laat om te verzetten is nog een moeilijk punt, als ik de spieren los laat van het been dat ik wil verzetten ben ik altijd geneigd om de spieren van m'n steun been ook los te laten, ik hoef het jullie niet te vertellen dat dit niet goed afloopt natuurlijk. Het is letterlijk en figuurlijk stap per stap, ik moet bij iedere stap goed bij de pinken zijn, maar hey, het doel dat ik voor ogen had heb ik bijna bereikt! De basis is er, nu komt het er vooral op aan van te blijven oefenen zodat het stappen een automatisme word en vooral wat 'uithouding te kweken'. Na vijf stappen voel ik me alsof ik vijf kilometer gelopen heb, zweten, beven, m'n spieren die trillen en een gevoel van complete uitputting, dan mogen neerliggen geloof me dat is het zaligste gevoel dat er is! Maandag. Gewapend met m'n *kay walker sta ik beneden naast de kiné zaal in de gang, vastbesloten om m'n grenzen te verleggen. * Een kay walker is een looprek dat je achter je moet houden in de plaats van voor je zo sta je altijd mooi recht.
Stappen met een kay walker is nog een heel verschil tegenover stappen tussen de loopbaren, je staat veel minder stevig. En als je valt dan trek je ook gewoon je looprek mee terwijl je tussen de loopbaren bij iets onverwachts nog kunt vertrouwen op je armen. Maar allé nadat dit door m'n hoofd flitst denk ik niet meer aan vallen. Wow! Dat is wennen, na eerst vijf minuten gewoon stil te staan tussen m'n looprek ben ik klaar om eraan te beginnen. Gelukkig word ik goed begeleid door de kiné ze bereid me voor op wat komen zal, ze zet nog even alle aandachtspuntjes op een rij. Let's do this! Rechter been goed strekken, een klein beetje naar rechts leunen om tenslotte m'n linker been vooruit te zetten ...Yep en nog vrij vlot ook! Tegen vrijdag kan ik al een redelijk stukje stappen. Ongelooflijk welke vooruitgang ik geboekt heb in die laatste twee weken. Van helemaal verkrampt naar stappen met een looprek. Het is maar goed ook want na acht weken Pellenberg kwam deze vooruitgang niets te vroeg. 'Preus gelik fjeertig' zwier ik dit filmpje op Facebook en Instagram, en ik moet zeggen de welgemeende warme reactie's doen me wel iets.
Ondertussen genoot ik van een 'lang weekend' thuis, bij m'n kids en het lief. Na het lief en de kids is de huiselijke gezelligheid iets dat ik heel erg mis de laatste maanden. Het valt me op hoe ik echt van kleine gewone dingen geniet. Een zelfgemaakte spaghetti dat ik dan nog buiten kan opeten door het prachtige weer, zo'n meevaller een lang weekend met zo'n mooi weer! Gewoon zitten kijken naar m'n twee schattebollen die naarstig aan het spelen zijn, of gewoon samen televisie kijken, m'n twee lieverds kunnen in bed steken, 'keppe doen' kortom genieten van het 'gewone leven'.
Buiten het feit dat m'n revalidatie zwaar is, vind ik het verschrikkelijk moeilijk om een goed evenwicht te vinden tussen 'mama in het ziekenhuis zijn' en er ook nog zijn voor m'n liefsten. In Pellenberg zit ik constant met m'n hoofd bij m'n kids. Je kent dat 'je afvragen of ze hun turn zak zullen mee hebben', 'de laarsjes voor het bos', m'n oudste die de laatste weken plots iets minder goed mee kon op school, of bezig zijn met wat 'de Sint' zal brengen. Bij ons is het Sint-Maarten op 11-11. Terwijl ik in m'n staan apparaat sta speur ik het net af achter geschenkjes, want ook dit is een heel verschil, omdat ik tijdens de week zo goed als niets kan opvangen van de kids wat ze graag zouden krijgen van de Sint moet ik het bij m'n thuiskomst doen met tien bladen volgeplakt met speelgoed die ze al hebben of met babyspeelgoed. Gelukkig kon ik met die twee extra dagen thuis ook dit in orde brengen. Lang leve het Internet shoppen! Ik verlang al om hun blije gezichtjes te zien!
De laatste weken kreeg ik veel lof over m'n 'Never give up ring'. Ik liet die ring maken door Renilde Rommens van 'Mooi Ding' ik leerde deze toffe madam kennen via Instagram. Renilde maakt handgemaakte juwelen, bezoek zeker eens haar site hier.
Dat het morgen nog lastiger zal zijn na vier dagen thuis om te vertrekken dat weet ik al zeker, maar met de mooie resultaten dat ik nu boek is het zeker en vast de moeite om verder te doen! Geniet van het leven en van elkaar!
